Sen Ve Ben Bir Münacat Denemesi

Elhamdülillah... 

Azametinle baş başayım şimdi 

Huzurlu, sakin ve o derin sekinet halinle huzurundayım. 

Her an Senin huzurundaymış gibi yaşamak

 İpek gibi zarif, sessizliğin ve sakinliğin kadar güzelmiş meğer.

Seninle konuşuyor gibiyim 

Öyle olmasa, bu kadar huzur dolup bu tebessümü takınır mıydım Sana? 

Gizlim yok, saklım yok;

Her şeyim ortada, her şeyim açık ve beyan...

Dertlerimi, sevdamı, yorgunluğumu bırakıyorum emanetine. 

Öyle güzel kabulleniyor, öyle naif alıyorsun ki üzerimden

 Birden hafifliyorum. 

Gönlümdeki nurdan ışıklar,

Gökyüzündeki yıldızların göz kırpışı gibi parlıyor yeniden.

Saf ve duru akıtıyorsun âb-ı hayat çeşmemi

Kesintisizce akıp gidiyor ruhumun çöllerine... 

Yavaş yavaş seyreyliyorum güzelliğini, inceliğini, zarafetini. 

Beni hiç bilmediğim hallere sokuyor

 Beyazın en saf halini gösteriyor, cennetini gezdiriyorsun sanki...

Tutamıyorum gözyaşlarımı 

O kadar yanımdasın ki... 

Bembeyaz ırmaklar, bembeyaz ağaçlar ve bembeyaz bir toprak... 

En güzel Esmalarını takıyorsun boynuma 

Gönlümü gelinlik kızlardan daha zarif, daha duru kılıyorsun.

Öyle ince, öyle lütufkârsın ki 

Ne istediğimi, beni benden daha iyi biliyorsun. 

Ruhumu dinlendiriyorum bu bembeyaz topraklarda, sessizce... 

Tüm kalabalığı arkamda bıraktım

Üzerimde beyaz bir elbise... 

O beyaz ağaca sadece elimi dokundurmuş

Kıyısında durup beyaz ırmağın akışını izliyorum. 

Senin verdiğin o eşsiz hislerle; 

Sadece Sen ve Ben 

Akıp gidiyoruz sonsuz bir sessizliğe...