Sessiz başlangıcımı halk eyleyen Sensin

İçimde düğümlenen sızıları alıp götürüyorsun

Duygularımı boynu bükük kalmaktan,

Ruhumu mahzunluktan kurtarıyorsun

Artık ne söz var ne de keder

Sadece Sen varsın...

Öyle sade, öyle duru ki hissettirdiklerin

Görmedim ömrümce böylesi bir güzelliği 

Duygularımın tek hâkimi Sensin 

İçimi biliyor, gizlice çekip alıyorsun ağırlıklarımı 

Hissettirmeden bedenimi nurdan aydınlıklara salıyorsun.

Kabullenişin ve teslimiyetin en duru halini 

Bir zevk-ü sefa gibi seriyorsun gözlerime 

İçimi huzurla doldurup

Bedenimi vuslatınla güzelleştiriyorsun 

Derin bir suskunluğun menzilindeyim

Bana olanları, huzurunda sadece sessizce izliyorum.

Yeni doğmuş bir bebeğin acizliğiyle muhtacım Sana 

Yüküm çok belki, ama omuzlarımda tek bir ağırlık yok 

Öyle bir hafiflik ki bu; alıp götürüyorsun tüm ağrılarımı 

Merhametine sığınıp arş-ı âlâya yükseliyorum

Sessizliğin o eşsiz barışında dans ediyor gözlerim

Ve hiç bozulmasın istiyorum bu kutsal ritim... 

Sükûnet ve teslimiyet... 

Ağır ağır, yavaş yavaş süzülüyorsun gözbebeklerime

Tülden daha naif, ipekten daha zarif bir zarafetle...

Yorgun ruhumdan eser kalmıyor artık

Senin o eşsiz, o sonsuz ummanında... 

Sessizce, suskunca ve en derin edeple

Sadece Sen ve Ben; bizi izliyorum...