Şiir; metaforla konuşur.
Metafor, literal okunmak için değil; anlamın katmanlarını çoğaltmak için vardır.
Edebiyat; insanın varoluşla konuşma biçimidir. En uç düşüncelerle,
en karanlık ihtimallerle bile bilinçli biçimde temas kurabilme alanıdır.
Bazen ölüm üzerinden, bazen eksilme üzerinden, bazen de susuş üzerinden konuşur.
O an ilhamla birlikte gelen dizeler ve kelimeler, şairin retorik üslubuyla birleşir ve ortaya şiir çıkar.
Bu karanlık olabilir, aydınlığa göz kırpabilir, umutsuz görünebilir.
Velhasıl; böyle olması, yazanın karanlıkta olduğu anlamına gelmez.
Bir duyguya temas etmek, o duyguda kaybolmak değildir.
Şiir yazmak; kırılgan olmak değil, kırılganlıkla bilinçli temas kurabilmektir.
Bu temas bir yardım çağrısı değildir.
Bu, ifade özgürlüğüdür.
Metafor, gerçeğin kendisi değildir. Bir duygu büyütülür, genişletilir, sembolleştirilir. Bu büyütme bir alarm değildir.
Bir metni okurken herkes aynı derinlikten bakmaz. Kimi yüzeyi görür, kimi katmanı. Ancak hiçbir okuma, yazanın hayatına dair hüküm verme hakkı doğurmaz.
Şiir; insanın kendini yönetebildiği bir alandır. Kontrolsüzlük değil, bilinçtir.
Ve edebiyat, bir endişe refleksine indirgenecek kadar dar;
bir "iyi misin?" butonuna sığacak kadar küçük değildir.
Volta Günlükleri - N.A.B.
(ALINTI)
(
Şiir Durum Bildirimi Değildir başlıklı yazı
hatice-kilinc tarafından
2.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
