Taştan Sükût

Önce küçüksün dediler, 

küçüktüm sustum. 

Taştı düğümlendi söz, yuttum

Çocukluk işte, durmadım üstünde

unuttum. 

Sonra sükût altın dediler 

'büyüklük sende kalsın sus'

Taştı bağrımda söz

yine yuttum. 

Sustukça yüklendiler

Kimi zaman korkak 

kimi zaman haksız bellediler. 

Acı bir tebessüm çizip çehreme 

g'özyaşlarımı gül yapraklarıyla kuruttum. 

Gülünce güçlüyüm sandılar 

oysa ben kederimi uyuttum. 

Biriktirdim...

Kumbarasına para atan bir çocuk gibi biriktirdim tüm kırgınlıkları, 

yarım kalmış itirazları, 

içimde mahkûm edilmiş "ama"ları.

Nedenleri, keşkeleri,

iç çektiren tüm hiç'leri... 

Çöreklenince gönlün kıyısına hüzün

bir dağın ağırlığı çökünce omuzlarıma, 

anladım . 

Önce çakıldı temeline sabrın,

sonra duvar oldu içime attıklarım...