Birileri Var Diyorum

Dışarıdan baktığında anlar mısın? Beni.
Hiç bilir misin? sessizce yanmak ne demek.
Alevsiz, iz bırakmadan, dumansız...
Ben öyle yandım işte;
Vaktinden önce,
Kimsenin fark etmediği bir yangında.
​Daha bez bebek tutmayı bile bilmiyorken
Bir "gerçek" bıraktılar avuçlarıma.
Oyuncak değil, ağır ve soğuk bir gerçek.
Bedelim; iki kara koyun, bir alaca inekti benim...
Telli duvaklı değil, Haççe teyzenin kolunda,
On dördümde bırakıldım o gazap ocağına.
Öğretmen olma hayalim vardı ya hani;
Daha başlamadan bitti tarlanın sıcağında.
Gece ocağın isli dumanında
Kavrulmuş yemek kokusuna karışan
Yoksunluklarımı
Aydınlatıyorum şimdi,
İçimde ki mum ışığımla..
Sen hiç harflere tutunup ayakta durdun mu?
Ben durdum.
​Korkunun bile korktuğu o koyu karanlıkta,
Parmak uçlarımda umuda sarıldım.
Elimle yazdım kara geceye
"Bitecek" diye.
Ama "birileri" diyordum içimden,
"Birileri " benim için konuşacak,
Bizim için direnecek ve "susmayacak."
​O gün yakındı, hissediyordum.
Leyla’lar, Özgecan’lar
Fadime'ler.
Ve daha kimler kimler,
Sırf kadınlar yaşasın diye;
Ben dumandım artık
Çıkmayan yangınımda.
Adım şu ya da bu ne fark eder.
Sıra hepimize "gelmesin" diye.
Susmuyorum artık,
Buradayım;
Kendi karanlığımın
En parlak şafağıyım.

Lebissa'dan hikayesi yarım kalan tüm kadınlarımıza.