Duvarlarda Kalan Zaman

Duvarlarda Kalan Zaman

Bir zamanlar bu evin pencerelerinden

akşam ışığı süzülürdü içeri.

Mutfaktan çayın buğusu yükselir,

kaşıkların tabağa değen sesi

odalara yayılırdı usulca.

Avludan bir çocuk kahkahası gelir,

koşan ayakların telaşı vururdu taşlara.

Bir anne, akşam olmadan

çamaşırları toplamaya yetişmeye çalışır,

bir baba yorgun elleriyle

kapıyı sessizce aralardı.

Şimdi camları yok pencerelerin,

rüzgâr girip çıkıyor odalarından.

Ama boş gözleriyle hâlâ sokağa bakıyorlar;

sanki giden herkesin ardından

bir dönüş sesi bekliyorlar.

Duvarlarında dökülmüş boyalar değil,

yarım kalmış yıllar duruyor.

Çatısındaki açıklıktan görünen gökyüzü,

eskiden aynı yıldızların altında

kurulan hayalleri hatırlatıyor.

Kim bilir kaç gece

bu duvarlara emanet edildi.

Kaç insan başını yastığa koyup

yarının daha güzel olacağına inandı.

Kaç dua sessizce yükseldi tavana,

kaç özlem sabaha kadar uyumadı.

Şimdi kapıları kapalı,

odaları sessizlikle dolu.

Ama geçmişi hâlâ açık;

eski bir koku gibi,

bir anının ucunda yaşamaya devam ediyor.

Ve ben bu harabenin önünde dururken

yıkılanın taş olmadığını anlıyorum.

Taşlardan önce insanlar eksilmiş buradan,

sesler susmuş, hayat çekip gitmiş.

Çünkü bazı evler yıkılır,

duvarları toprağa karışır,

pencereleri rüzgâra teslim olur.

Ama içinde biriken gülüşler,

paylaşılan sofralar, beklenen yollar

insanın kalbinde kalır.

Ve bazen bir harabe,

ayakta duran en sağlam hatıradır.