Babamın Ardından

Babamın Ardından

İnsan, bazı ayrılıkların zamanla hafifleyeceğine inanıyor. Oysa bazı ayrılıklar vardır ki zaman onları eksiltmez; yalnızca daha görünür kılar. Babamı kaybettikten sonra bunu öğrendim. Günler birbirini kovaladıkça acım dinmedi. Aksine, hayatın her köşesinde onun bıraktığı boşluk biraz daha belirginleşti.

Meğer bir babanın varlığı, sadece aynı evde nefes alması değilmiş. Meğer insan, bunu en çok kaybedince anlıyormuş. Bir dua ederken, bir haber alırken, bir sevinci paylaşmak isterken... Her defasında eksik kalan bir cümle oluyor içimde. Sanki hayat, bir satırını kaybetmiş uzun bir kitap gibi; okunuyor ama hiçbir sayfası eskisi kadar tamamlanmıyor.

Özlemek de tuhaf bir duygu. Bazen bir ses, bazen bir koku, bazen de sebepsiz bir sessizlik alıp yıllar öncesine götürüyor insanı. Sonra birden hatırlıyorsun; o ses artık duyulmayacak, o kapı bir daha onun için açılmayacak. İşte o an, hasret yeniden başlıyor.

Babamın ardından öğrendiğim en derin şey şu oldu: İnsan, en çok kendisini koşulsuz seveni özlüyormuş. Dünyada bir yerlerde "Ben buradayım." diyen bir yüreğin varlığını bilmek, fark etmeden insana güç veriyormuş. O güç gidince, hayat aynı kalsa bile insan aynı kalamıyor.

Yine de biliyorum; ölüm, sevginin sonu değil. Sevgi, artık duaların dilinde yaşamaya devam ediyor. Ben her duamda ona bir rahmet diliyorum. Çünkü bazı insanlar bu dünyadan ayrılsalar da kalbimizden hiç gitmiyor. Babam da onlardan biri.

Belki bir gün özlem dinmeyecek. Ama ben, bu özlemi bir yük değil, bana bırakılmış en kıymetli emanetlerden biri olarak taşımayı öğreneceğim. Çünkü sevmek bazen kavuşmak değil, ayrılıktan sonra da aynı vefayla hatırlayabilmektir.