Bugün “tarihçi” sorusu, unvan ile sorumluluk arasýndaki mesafe büyüdükçe daha yakýcý hâle geliyor; bir yanda akademik kürsülerde bilgi üreten ama Mustafa Kemal Atatürk, Osmanlý mirasý ve toplumun zihnini meþgul eden tartýþmalý konular söz konusu olduðunda sessiz kalanlar, diðer yanda ise unvaný olsun ya da olmasýn halkýn sorularýna doðrudan cevap veren, yanlýþlarý, yalanlarý ve yutturmacalarý açýkça dile getirenler var; bu tablo tek bir gerçeði ortaya koyuyor: tarihçilik, bilgiyi üretmenin yanýnda onu toplumla paylaþmayý, risk almayý ve tartýþmanýn içine girmeyi gerektirir, çünkü sessizlik tarafsýzlýk anlamýna gelmez, aksine alaný baþkalarýna býrakýr ve o alan hýzla doldurulur; bugün toplum unvana bakmýyor, açýk ve anlaþýlýr þekilde konuþana yöneliyor, bu yüzden gerçek tarihçi arþivde kalan deðil, toplumun karþýsýna çýkýp bildiðini korkusuzca dile getirendir.