Düşen Fizik Yükselen Metafizik

Yağan yağmura aşkı sordum:
“Bulutun hüznüne meşk oldum, ağlarken
Yeni doğdum…
Rahmet olup kendim yağdım.
Kibrin kanatlarını kırdım,
Düştüm… düştüm… düştüm…
Yüksekten toprağa düştüm;
İnsan oldum, zaman oldum,
Derya oldum, yeşil oldum, can oldum.
Mecnun oldum, Leyla’yı buldum.
Eksildikçe çoğaldım,
Yok oldukça var oldum.''

Anladım ki aşk;
Hakikatin kapısında,
Eşiğine baş koyan dervişteki can imiş.

Yine anladım ki aşk;
Mime konan sevda,
Hamurunda Kadîr-i Mutlak imiş…