Bu Şiir Bu Kader -2-

Bu Şiir, Bu Kader  -2-

(1)

Sonra anladım,

Her “dün” aslında

Biraz da vazgeçmekmiş.

İnsan, 

En çok alıştığı yerden eksilirmiş.

Ve eksildikçe 

Büyürmüş içindeki sessizlik…

⸻

(2)

Dost dediklerim…

Birer birer çekildi içimden,

Birer akşamüstü gölgesi gibi.

Ne kavga kaldı geriye,

Ne de bir barışmaktan söz edilebilir… 

Sanırım sadece, 

Yarım kalmış cümlelerle anlatılabilir…

Ve ben,

o cümlelerin sonuna…

⸻

(3)

Meğer bazı insanlar,

Bir ömürlük değilmiş de

Bir “derslik”miş.

Girip çıktıkları kalpte 

İz bırakırlar ama

Yer tutamazlar imiş. 

Ben de artık

Kimseyi,

Taşıyamayacağı yükle

Yarınlarıma yazmıyorum.

⸻

(4)

Acı mı?

Geçmedi gibi… 

Ama şeklini değiştirdi.

Eskiden yara gibiydi,

Şimdi yalnızca bir iz.

Bakınca sızlıyor hâlâ…

Ama kanatmıyor.

⸻

(5)

Ve kardeş,

Şunu da öğrendim:

Her giden

Eksiltmez insanı.

Bazıları gider…

Yer açılır.

Daha az kalabalık,

Daha çok kendim olurum.

⸻

(6)

Şimdi dönüp bakınca

…“dün” dediğim her şey,

Beni bugüne taşımış aslında.

Ne eksik, ne fazla…

Tam kararında bir yalnızlık,

Tam yerinde bir kabulleniş.

⸻

(7)

O yüzden

Ne sitemim kaldı artık,

Ne de hesap soracak hâlim.

Giden gitmiştir.

Kalanla,

Kalanı, 

Kendi içerimde yaşarım ben.

⸻

(8)

Ve eğer bir gün

Yine bir “dost” çıkarsa karşıma…

Bu kez

Güvenimi ayaklar altına sermem. 

Seremem… 

Zaman söyler kim olduğunu.

Zamanla söyler kim olduğunu.

Ben değil.

Zaman ve dost olacak o…

⸻

(9)

Çünkü artık biliyorum:

Her şiir yazılmaz…

Bazısı yaşanır!

Bazısı yaşanmaz. 

Ve bazı kaderler, anlatılmaz…

Sadece kabullenilir.

Yaşanamaz bir şiirdiniz, a dostlar. 

Kabul edelim! 

Yaşanılabilirliliğiniz kadar, 

Yaşanılamazlığınız kader… 

Bu şiir de, bu kader. 

23 Mart 2026