Zehiri İksir Sandım

Dikenlerde yürürken

Gençliğim bela çaldı,

Ak benekli gül idim, inkarın hışmı yıktı.

Rüzgâr adımı anmadı, savruldu hatıralar

Dağa çarptı, geri döndü ekosundan sağır kaldım.

Gecenin koynunda iz,

Aynadaki  silüet; siyah-beyaz irfanım

Hangi yüze çarptıysa,

Yalnız kaldım, don kaldım, hayret yurduna vardım.

Zamanın avucunda ufalanan yemin gibi

Şaşa kaldım, tek kaldım, onur aldım; allandım.

Gözlerimde sakladım, inkardan bedenleri,

En derin yaralarım;

Dostlar düzelsin diye.

Ne anlattım, ne anladı tilkinin postu kalın.

Bir ben kaldım içimde, bir ben kaldı yalnız.

Yalnızlık konuşurken mavi gökten üstüme.

Tutunacak dal sandım, yılan biçtim, deniz aldım.

Ne sana varabildim, ne kendimde kaldım.

Yalnızlık kuyusunda zehiri iksir sandım.