Neyin İzinde

Güneş ışığıyla gölgesizliği arar insan,

benliğini bilgiyle inceltir geçen zaman.

Akıl, kendini sevdirir, konduğun bu dünyaya,

miraç yapan ruhun, aşığındır; sayha.

Bir ruh sevdim, cihan gezer,

bir yar sevdim, put ezer.

Bilginin kibrinden korur kalbin niyeti,

sevgiyle eğilen gönül, erir benliğin heybeti.

Ney’in nağmesi, aşığın sesi... Bu duyulan,

aşk yankısı, 

uzanır, uzanır da 

çağlar için yol açar.

Gönül eriştikçe derinleşir bilgelik,

vuslata varınca sükûtla öğrenilen gerçeklik.

Gönlünü ney kılan âşık,

yanık sesle ruha açık…

Yürür karda, izi kalır; 

belli eder; alışık.

Bir ruh sevdim, cihan gezer,

bir yar sevdim, put ezer.