Online Üye
Online Ziyaretçi
Semanur ve Bal: Bir Lokma Dostluk
O yıl köye bahar biraz mahzun gelmişti. Köyün yaşlıları tarlalara bakıp "Bu sene leylekler uğramadı, bereket uzak mı kaldı?" diye fısıldaşırken, küçük Semanur’un bahçesinde mucizevi bir olay yaşanıyordu. Tarlaların o kalabalık sürülerinden ayrılan, bembeyaz kanatlı bir leylek, doğrudan Semanur’un evinin bahçesine konmuştu.
Semanur, bu zarif misafire bakarken içinden geçen ilk kelimeyi fısıldadı: "Bal."
Aradaki Mesafenin Kayboluşu
Başlarda Bal, bahçenin bir köşesinde durur, Semanur ise onu pencerenin arkasından izlerdi. Ancak zamanla bu izleyiş yerini büyük bir cesarete ve dostluğa bıraktı. Semanur bir gün, annesinin fırından yeni çıkardığı taze ekmeğin ucundan bir parça kopardı. Yavaş adımlarla, nefesini tutarak bahçenin ortasına doğru yürüdü.
Bal, o uzun boynunu eğmiş, Semanur’u süzüyordu. Semanur elini uzattı; avucunun tam ortasında bir lokma ekmek vardı. Kalbi küt küt atıyordu. "Gel Bal, korkma," diye fısıldadı.
Ve o an dünya durdu... Bal, o uzun ve turuncu gagasını büyük bir zarafetle yaklaştırdı. Semanur, leyleğin gagasının eline dokunduğu o anki hafif ürpertiyi asla unutmayacaktı. Bal, ekmeği doğrudan Semanur’un elinden yemişti.
Bahçede Oyun, Gözlerde Güven
Günler geçtikçe Bal, Semanur’un her hâline alıştı. Semanur bahçede top oynarken Bal bir kenarda durur, hiç korkmadan onu seyrederdi. Top sekip Bal’a doğru yuvarlandığında bile yerinden kımıldamaz, sadece başını hafifçe yana eğip merakla bakardı. Sanki bu oyunun bir parçasıymış gibi, Semanur’un kahkahalarına sessizce eşlik ederdi.
Tarladan Değil, Kalpten Gelen Bereket
Köyün geri kalanı tarlalarda leylek yolu gözleyedursun, Semanur her gün bahçesinde Bal’ı elleriyle besliyordu. Bal, artık sadece bir kuş değil, Semanur’un en sadık dostuydu. Semanur bahçede koştururken Bal kanatlarını hafifçe çırpar, sanki ona neşe katardı. Bir leyleğin tarlada değil de, bir çocuğun avucunda huzur bulması, o yazın en güzel masalı olmuştu.
Mevsimlik Veda
Güz rüzgarları gelip çattığında Bal’ın gitme vakti gelmişti. Gitmeden önce son kez Semanur’un elinden o son lokma ekmeği yedi. Sonra gökyüzüne doğru süzülürken Semanur arkasından el salladı:
"Güle güle Bal! Karnın acıkınca yine benim bahçeme, benim avucuma gel!"
Semanur o kış boyunca elinde hâlâ o yumuşak gaga dokunuşunu hissederek uyudu. Çünkü o biliyordu ki; bazen bereket tarlalarda değil, bir çocuğun sunduğu o küçük ekmek lokmasındadır.