Dillerimizi güzel sözlere alıştıralım, kızgın anlarımızda ağzımızdan küfür yerine hoş sözler çıksın ki hem ortamı yumuşatsın hem de kavgaya meydan vermesin. Kimseye ne beddua edelim ne de kimseden beddua alalım derim; gün gelir, söylediklerinizle sınanırsınız ve söyledikleriniz başınıza gelir.
Yöresel yemeklerimizin ve yöresel kıyafetlerimizin olduğu gibi yöresel beddualarımız da vardır. Özellikle yaşlı teyzelerimizin dillerinden düşmez:
"Yüzünü eli kabaklılar görsün." (Eskiden süs kabaklarının içi boşaltılıp tas, bardak ve çanak gibi kullanılırmış; cenaze yıkanırken de o taslarla su dökülürmüş.)
"Teneşirlere gelesin."
"Teneşir paklasın."
"Gençliğine hiç doyma!"
"Ellere kalsın."
"Frengi yaraları yesin."
"Elin başına varmasın." (Daha çok yapılması istenmeyen bir iş için kullanılır; yani “yapmaya fırsat bulamasın” anlamındadır.)
"Şimşekler parçalasın."
"Kıranlar girsin."
"Dokuz kapılardan geri gelsin." (Kızlar için söylenir.)
"Oduna ocağına baykuşlar tünesin." (Ocağın sönsün anlamında.)
"Malın mirasçılara kalsın." (Öl ki malını eller paylaşsın.)
"Ellere kalsın." (Çok sık söylenir ve benzer anlama gelir.)
"Köpüklü sular yesin." (Teneşirde bol köpükle yıkanırsın manasında.)
"Kurşunlar parçalasın."
"Kanlı gömleği gelsin." (En ağır beddualardandır; oğlu askerde olanlar için söylenir.)
"Göbeğinden işeyen görmesin." (Hiç erkek çocuğu olmasın anlamında.)
"Duvak yüzü görme!" (Kıza söylenirse “gelin olmayasın, kaçarak evlenesin”; erkeğe söylenirse “hiç evlenemeyesin” manasındadır.)
"Saçın sakalın ağarmasın." (Yaşlanamayasın.)
"Kütürüm olasıca."
İlkokul öğretmenimiz Kudret Uysal biz gürültü yaptıkça: “Kafası kopasıcalar!” derdi hep; bizler de koşuşturmaya devam ederdik.
