İsli Tencereler

Kurban kesildikten sonra bizim ailemizde tatlı bir koşuşturma başlardı. Rahmetli babam kurbanı daha yüzmeden annem bahçede ateşi yakar, seslenirdi:

“Kelleler, paçalar hazır mı?

Babam da sinirlenir, çıkışırdı:

“Arkamızdan kovalayan mı var? Akşama kadar tek işimiz bu kurban!”

Annem tez canlıydı; durduk yere hem strese girer hem de babamı strese sokardı:

“Komşular çoktan bitirdi.”

Babam kıyaslanmayı hiç sevmezdi. Komşularımız çoban olduklarından yüzme işinde hem becerikli hem de hızlıydılar. Biz ise küçüktük; babama yardım edemez ama keyifle seyrederdik.

Ocakbaşı, hamamlık, sedir ve yüklükten oluşan ufacık odamızda şen şakrak oynardık; mutluyduk. Annem ütülediği kelleleri isli tencerede pişirince tadına doyum olmazdı. Odaya girip çıktıkça birkaç lokma atıştırırdık,özellikle dilini ve kulağını yemek için sıraya girerdik; bazen de yakalanırdık:

“Ekmekle yiyin, midenizi bozar!”

“Tamam anne,” derdik ama yine bildiğimizi okurduk.

Düdüklü tencere de neymiş, ocakbaşında isli tencerede yapılan yemek  parmak ısırtırdı.