YAPRAK VE PAPATYA

✍️BAŞLIK: YAPRAK VE PAPATYA

🔊PROLOG

(Sahne loş. Ortada tek bir bank. Hafif rüzgar sesi. Uzakta papatya tarlası hissi veren yumuşak bir fon. Hasan sahneye yavaşça girer. Elinde solgun bir yaprak vardır.)

🔊ANLATICI:

Bazı insanlar hayatımıza ansızın girer. 

Ne bir kapı çalarlar,

Ne de izin isterler.

Bir çiçek gibi açarlar içimizde.

Ve bazen bir insan,

Bir diğerinin hayatını yalnızca değiştirmez. 

Onu baştan yazar.

Bugün bir yaprağın,

Kendisini anlamlandıran papatyaya hikâyesini dinleyeceksiniz.

(Işık Hasan’a döner.)

🎬1. PERDE

HASAN:

Hayatım sayende birdenbire değişti. 

Çok güzel anlamlar kazandı.

Şiirleşti, 

Ve her dörtlüğünde,

Her kafiyesinde sen varsın Papatyam.

PAPATYA:

(Hafif tebessümle)

Hadi ya, 

Peki en güzel dediğin yerin alıntısını söyle desem?

HASAN:

Hayatım muazzam bir kitaba döndü

Alıntısını bilmem, 

Fakat her kalıntısı biraz seni konuşur.

PAPATYA:

Sadece beni mi?

HASAN:

Seni andığı yerde beni susabilir mi hayat?

Tabii ki benide konuşur.

Sen boşuna papatya olmadın

Ve ben boşa yaprak.

Ben olmasam,

Güzelliğin sıradan bir ottan ibaret kalırdı.

Sen olmasan,

Ben diye bir yaprak da var olmazdı.

🎬2. PERDE

(Papatya Hasan’a yaklaşır.)

PAPATYA:

Yani diyorsun ki;

Sen benim eksik tarafımsın?

HASAN:

Hayır! 

Ben senin eksik tarafın değilim.

Ben sende anlam bulan tarafım.

Sen güzelliğin kendisisin.

Ben ise o güzelliğe tutunmuş bir parça.

PAPATYA:

Peki ya bir gün koparsan?

Rüzgar seni benden ayırırsa?

HASAN:

O zaman bile

Toprağa düşerken seni anlatırım.

Çünkü ben senden düştüm diye,

Senden vazgeçmiş olmam.

PAPATYA:

(duygulanarak)

Ne garip

İnsan bazen bir çiçekte,

Kendi kalbini buluyor.

HASAN:

Ve bazen bir yaprak,

Ömrünü yalnızca ait olduğu papatyada güzel yaşıyor.

🔊EPİLOG

(Sahne kararırken anlatıcı konuşur.)

🔊ANLATICI:

Sevgi bazen gösterişli cümlelerde değil, 

Bir yaprağın, papatyaya duyduğu sadakatte gizlidir.

Çünkü gerçek sevgi;

“Sen olmadan ben eksik kalırım” demek değil,

“Seninle ben, kendimi tamamlarım” diyebilmektir.

Ve bazı hikâyeler vardır;

Ne tamamen çiçektir,

Ne de yalnızca yaprak.

Bazı hikâyeler,

Birbirine anlam veren iki ruhun şiiridir.

(Işık tamamen söner.)

SON