Dağların Sesi.

Dağların Sesi.

​Kaşları çatık bir şafaktır alnındaki çizgiler,

Suskunluğu, volkan öncesi bir sessizlik,

Kelamı, namlusuna sürülmüş bir sevda mermisidir.

O konuştu mu,

Karacadağ’ın rüzgarı iner şehre,

Dicle’nin suyu hırçınlaşır,

Fırat’ın bağrı yanar...

​Ceketini omuzuna attığın o büyük yalnızlıkta,

Bir tütün içimi mesafede bıraktın ölümü.

"Hasretinden prangalar eskittin" de

Yine de eğmedin başını,

Zulmün suratına çarptın o devasa "Hayır"ı.

​Senin şiirin,

Karanfil kokan bir işçi eli,

Beşikteki bebeğin süt hakkı,

Ve dağ başlarında açan o vahşi, o hür çiçektir.

Öyle bir "Merhaba" dedin ki hayata,

Yedi iklim, dört bucak yankılandı:

"Terk etmedi sevdan beni..."

​Şimdi hangi kuytu köşede bir haksızlık olsa,

Hangi fukara sofrasında ekmek bölünse,

Senin o barudi sesin duyulur:

"Dayan dizlerim dayan!"

​Sen, Anadolu’nun kalbinde atan o asil damar,

Siyah saçlım, kara gözlüm,

Sözün namus, sevdan destandır.

Yıldızlar sönse de senin meşalen sönmez,

Çünkü sen,

İnsanı, insanlığınla vurdun prangaya...

Hasan Belek

29 04 2026 

Akçay