Hiçlik Hırkası

Hiçlik Hırkası

​Dünyadan vazgeçip daldım bu dara,

Gönlümü bağladım gizli bir yara,

Bakmadım ne ak’a ne de bir kara,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Sırtımda duruyor fakirlik parası.

​Mal mülk bir rüyadır, gelir ve geçer,

İnsan bu dünyada ektiğin biçer,

Aşkın şerbetini kim olsa içer,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Kapandı maziye nefis narası.

​Ne bir ün istedim ne de bir para,

Sığındım her daim ulu bir yara,

Kalbimi çevirdim o büyük nura,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Yarıldı aklımın küçük yarası.

​Kibir kalesini yıktım ve vurdum,

Sonsuzluk ilinde bir mekan kurdum,

Nefsimin elinden azatı yordum,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Silindi ruhumun dünya karası.

​Gölge oyununda gerçek aranmaz,

Fani olan kalbe huzur yaranmaz,

Bu yola girenler asla kınanmaz,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Açılmaz gönlümle Mevla arası.

​Kalem susar artık, biter bu hece,

Güneşe kavuştu bendeki gece,

Vuslata erince biter bu bilmece,

Giyindim üstüme hiçlik hırkası,

Kul Hasan kalbimde dünya yarası.

Hasan Belek

Akçay

Hiçlik Hırkası...

Sükûtun kalbinde bir kandil uyanır,

Hiçlik hırkasını kuşananların alnında.

Onlar ki;

Dünyanın gürültüsünü nefesleriyle susturan,

Eşiklerde bekleyen,

Gönül kapılarını anahtarsız açanlardır.

​Bir lokma ekmeği şükürle bölüşürken,

Arşın titreyişini duyarlar ruhlarında.

Ne mal kaygısı,

Ne mülk sevdası...

Sadece bir "Hu" nidasıyla savrulur külleri,

Vahdet deryasına dökülen nehirler gibi.

​Yürürler;

Ayakları yere değer ama başları bulutlar üstünde,

Gözlerinde asırların yorgunluğu değil,

Ebediyetin o dinmeyen nuru.

Onlar ölmeden evvel ölenler,

Kendi benliğini bir seccade gibi yere serenler.

​Bir asa,

Bir heybe,

Ve dillerinde kurumayan o mukaddes isim...

Zamanın ötesine köprü kuranlar,

Sessizce yaşayıp,

Gönüllerde ebedi birer durak olanlar...

Hasan Belek

Akçay