Ömrün İki Ucu

Biri gelen biri giden, iki yolcuyuz

ömrün iki ucunda. 

Bütün bölümlerini bildiğim bir oyuna yeni başlayan, şu yumurcağa  desem anlar mıydı ki... 

"Dün' diye anarken, koca bir "yâ" ile

iç çektiren dünyanın ne kadar geçici olduğunu... 

Öyle yürümek için acele etme diyerek, 

zaten ömrün yarısından fazlasında hep koşacağını 

ama yine de

herşeye yetişmesinin mümkün olmayacağını da söylesem dinler miydi beni?

Öncelikleri ve önemlileri bir sıraya dizmenin hayati değer taşıdığını, 

yaptıklarından çok, yapamadıklarına pişman olacağını, 

herkese koşarken bir gün kendine muhakkak geç kalmışlık yaşayacağını da hatırlatsam yine de büyümek ister miydi? 

Merakla etrafa bakan o içi ışık dolu gözlerinin, bir gün fersiz kalacağını;

yaş alırken etrafında çırpınan sevdiklerinin, yaşlandığında gözlerine boş boş bakacaklarını da eklesem üzer miydim ki? 

Peki ya insan, her şeyi önceden bilseydi yine aynı hevesle yaşamak ister miydi?

İnsan işte her şeyi bilse de 

yine de yaşayarak öğrenmeyi yeğleyen ve bir musibeti bin nasihatle tecrübe eden ve yine de defalarca deneyen varlık

Ve 

acziyet makamının piri insan. 

Gelirken kucakta taşınırken

giderken omuzlarda yükselen, 

birinde iki kola muhtaçken

öbüründe dört kolla götürülen 

Velhasıl…

İnsan, ömrün iki ucunda da aynı hakikatin misafiri.. 

Ve şunu anlıyor sonunda

başlangıçla son sandığı şey

aynı kapının iki eşiğiymiş meğer.

Birinde hayata tutunmayı öğrenir,

öbüründe bırakmayı.

Aradaki bütün telaş ise

bize emanet edilen kısa bir yolculuktan ibaret.

Bize düşense,

o eşikten geçene dek

emaneti hakkıyla taşımak.

Vesselam