Tezgah Dolu Sofra Boş

Dün pazara indim kalabalıktı
Yüzlerde hüzün var gözlerde efkar
Domates kızarmış tezgahta mahzun
Alan yok bakan çok içimde ah var

Biber acı değil hayat acıdır
Patlıcan susmuş da dert yüklüdür
Salatalık bile ferahlık vermez
Bu yük pazar değil ömür yüküdür

Soğan doğramadan ağlatır insan
Patates çuvalda susar o yandan
Nasıl geçim olur der gibi bakar
Sessizce haykırır derin bir vicdan

Elma dalda kalmış, umut uzakta
Eller yarı yolda kalır tuzakta
Portakal güneş gibi parlar ama
Akşam olur daha girmeden kapta

Muz çocuk dilinde bir hayal artık
Çilek kokusuyla kalır hep artık
Kiraz tane tane girer sofraya
Bir kilo almaksa düş gibi artık

Tezgah dolu amma fileler yine
Boş kalır bakarsın dert çöker sine
Sessizlik çökmüştür pazar yerine
Ama çığlık büyür derinde yine

Bu nasıl düzendir bu nasıl hayat
Emek var ortada, yok buna fiyat
Alın teri düşer toprağa her gün
Sofraya gelmeden olur mu zayiat

Sesimiz yükselir göklere doğru
Duyan yok sanırsın susar mı doğru
Çığlıklar savrulur rüzgar içinde
Kalır mı havada bunca dert doğru

Ne zaman gülecek bu garip millet
Ne zaman dinecek bu ağır zillet
Pazar değil artık hayat pahalı
Bu yük omuzlarda ağır bir külfet ...

Hüseyin YANMAZ
02.04.2026