Erdemden Bir Miras Sevmek

Kara gecelerin çöktüğü,

Gözlerden derya misali yaşların aktığı,

Sel olup bir okyanusa karıştığı

Bir kara gecede başladı.

Erdem, o gecede,

Zifiri karanlıkta

Simsiyah gözleri görüp

Kapkara bir boyunduruğa vuruldu

Ve sevdalanıverdi.

Sonra için için yanmaya başladı;

İlk defa gözünden bir yaş süzüldü.

Feleğin işine yarar bir koz oldu;

Onun sevdası feleğin çemberinde

Bir kukla gösterisine döndü.

Erdem,

Mahir, gözü pek bir oğlan...

Palandöken Dağı eteğinde

Bir sofra kurdu gönlünde;

Hem yârine hem kendine

Sevda kokan bir umut,

Bir hayal doğurdu.

Meçhuldü...

Yâr dediği bihaber;

Bu sevda belki de onun yüreğinde noksan kalırdı.

Sonra düşler kurdu;

Ağabey dediği Furkan'a sevdasını anlattı.

Mantık yolunda göç katan,

Duygudan noksan,

Sevmeyi ve sevilmeyi bilmeyen Furkan

Alay etti;

Geçici bir heves zannetti ilk başta

Ve inanmadı.

Sonra fark etti bu sevdanın nasıl büyük bir şey olduğunu.

Erdem pek anlamazdı şiirden;

Romanların, hikâyelerin,

Müziklerin ve tiyatro oyunlarının ezgisinden...

Sonra yalvarırcasına el açtı Yaradan'a:

-Duygularımı anlatmam gerek, dedi.

Yolu ağabey dediği Furkan'a düştü:

- Ağabey, bana bir şiir yaz, ona sunayım kalbimle beraber, dedi.

Furkan uzun uzadıya düşündü;

Çok şiir yazmıştı,

Hiç tatmadan aşkı, sevmeyi ve sevilmeyi anlatmıştı...

Ama ilk defa gerçekten aşkı anlatacaktı.

Erdem'e bir şiir yazdı;

Erdem yâr dediğini Furkan'a müthiş bir şevkle anlattı.

Tam üç gece ve üç gündüz...

Furkan ilk defa bir şiiri bu kadar uzun sürede yazdı.

Tamamlanınca verdi şiiri Erdem'e.

Erdem koştu; bir rüzgâr olup esti Palandöken eteklerinden.

Sevda kokusuna kapılıp yâre uçtu.

Yâr da onu seviyormuş;

Mutluluk onları buldu.

Bursa'ya göç ettiler;

Lise bitince bir işe başladı ve evlendiler.

Sonra çocukları oldu.

Erzurum'da kahvenin yolunu tuttu,

"Ağabey!" diye bağırdı,

Koştu Furkan'a sarıldı.

Bir kız, bir oğlan;

O aşkın meyvesi ikiz, masum, güzel çocuk...

-Ağabey, dedi,

-Nikâhımda şahit olamadın,

"Bari çocuklara ismini sen ver dedi."

Furkan içerden çok sevindi;

Ağlamayı unutmasa ağlayacaktı belki de.

Küçük masum kıza baktı;

Ay gibi tertemiz ve güzel...

-Ayça olsun; sana ve ailene ay gibi doğsun, dedi.

Erdem:

-Oğlanın adı Furkan olsun mu ağabey? dedi.

Furkan biraz durdu ve celallendi:

-Kaderi benim gibi olmasın,

Sen ona başka bir isim ver, dedi.

Erdem

Baktı uzun uzun

Dışarıda bekleyen eşine; sonra dudağından

Bir ses çıktı:

-Ümit olsun!

Benim gibi vazgeçmesin.

Furkan onlarla o gün Erzurum'u gezdi.

Zehra ona teşekkür etti:

 -Sen olmasan kavuşmak bize hayal olurdu, dedi.

Furkan ise gülümsedi:

-Böylesine bir sevgiye

Kim engel olabilirdi?

Aşar elbet duygular, yine gözleriniz buluşurdu.

Aradan zaman geçti; yıl 2024,

Aylardan mayıs...

Töre denen ucube bir illet

Kalktı toprağın çürük bendinden ayağa

Ve kalleşçe, akşam vardiyasından dönen Erdem'i buldu.

Üç kurşuna on saat direndi Erdem,

Sonra ruhunu teslim etti.

Aşk uğruna çıktığı yolda canını verdi

Ve o giderken bizim canımızdan bir parça gitti.

5 Mayıs, gece saat üç...

Bir haber geldi Bursa'dan.

Furkan yığıldı koltuğuna, doğrulamadı;

Sabaha kadar bir haber bekledi.

Sonunda haber ulaştı:

"Erdem

Bu dünyadan göçtü." denildi.

Aylar sonra

Zehra Erzurum'da onu ziyaret etti.

Hep gülen adam

İçten üzülüyordu.

Zehra geldi, konuştu;

Sonra bir an sessizlik oldu:

- Ağabey,

Dün rüyamda Erdem'i gördüm.

Sana selam söyledi,

"Daha fazla üzülmesin." dedi.

"Ben ölmeden sevdim ve sevildim;

Furkan ağabey, sen de sevileceksin." dedi.

İşte böyle bir aşk...

Böyle sevmek gerek.

Ölünce bile sevdanın yaşaması gerek.

Aşkı hiç tatmadan bu şiiri yazan yürek,

Benim gönlüm sevdadan uzak, o bu hissi bilmez pek;

Lakin sevmek nedir Erdem öğretti bana, hiç yılmadan severek.