Edebiyat ve Kültür Platformu
Gökçe Çiçek
GÖKÇE ÇİÇEK
Pusat tutar parmakları, sanma ki narin eldir,
Ötüken’in bağrında, kışın esen bir yeldir.
Düşmanın bağrına, hiddeti sanki seldir,
Gökçe Çiçek gelince, bozkırda diz kırılır.
Saçlarını örerken, yemin eder vatana,
Gözündeki her kıvılcım, feda olsun atana.
Selam olsun bu yolda, aşkla şehit yatana,
Onun bir tek sözüyle, ordular saf kurulur.
Hem ana olur obaya, hem yiğide yâr olur,
Gökçe’nin olduğu yerde, düşman dünyası dar olur.
Namusu gökyüzüdür, şanı bengü var olur,
İhanetin boynu, onun yayıyla vurulur.
Gece çöker bozkıra, ay dolanır başına,
Bir mühürdür sevdasını kazır sabır taşına.
Zehir katar hasreti düşmanının aşına,
Gökçe Çiçek susunca; gök gürler, yer yarılır.
Dolunayda parlayan, kınındaki çeliktir,
Yüreğinde taşıdığı, bin yıllık bir ilktir.
Sanma ki bu bekleyiş, bir anlık eksikliktir,
Sessizliğin ardından, haine set kurulur.
Korku nedir bilmez o, aslan yatar özünde,
Gök Tanrı’nın mührü var, o sarsılmaz sözünde.
Vatan sevda birleşmiş, Gökçe’nin her izinde,
Bu mukaddes sevdayla, tarihe şan verilir.
© Mehmet Bayburt
Gökçe Çiçek başlıklı yazı Mehmet bayburt tarafından
08.05.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 3
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.