Savaşım Bitti

Kapatma gözlerini!

Nedir seni utandıran?

Gülüşüme mi dargınsın?

Yoksa nankörlüğünü mü saklarsın?

Görmekten mi,

Görünmekten mi korkarsın?

Hangi ayıbının üzerine çekersin

Kirpiğinle süslediğin,

Astarının küllerini?

Sen hayâ nedir bilir misin ki?

Bilmezsin tabi…

Hangi yosmanın gülüşüne harcadın,

Benim hicap kokulu tebessümlerimi?

Şimdi bu mahzun  rollerin neden?

Nedir bu masumiyet kisven?

Ben miyim seni dilâzâr yapan?

Ben miyim senin mâhir yüreğini, Hicrana boğan?

Ben miyim senin inşirah yollarını tıkayan?

Senin kalbinin kavisli yollarından

Kaç kaçak yolcu geçti anlat hadi..

Anlat  vefa borcunu bana,

Nasıl cefa ile ödediğini!

Hiç düşündün mü bu gönül ne depremlerden geçti?

Sen hiç, ağlamaya meyilli gözlerin,

Gülmeye çalıştığını görüp içlendin mi?

Ben o gözleri en son,

Vicdanına gömmedim mi?

Gönlümde kapalı pencereleri,

Maviliğe açmaya niyetliyim.

Korkmak mı?

Asla!

Kaç asırdır bedbaht eden

Siyah kabuslarıma

Çarpa çarpa ilerlemekteyim!

Üşümüyorum…

Titreyen çenemi ayaza ortak ediyorum!

Toz tanelerinin vebalini yüklüyorum 

Gözlerimin buğusuna.

Sen istediğin kadar çevir başını!

Burdayım ben,

Alnımdaki beyazlık yılların çizgisi,

Gördüğün o renk kendi gözlerinin kiri!

Ben kimsenin parmaklarını unutmadım

Saçlarımın arasında!

Kimsenin bakışlarını unutmadım gözlerimde!

Sen git önce,  soy teninden

Üzerinde ki ihaneti!

Surlarıma bardak dayayıp

Okuyamazsın  hüsran dolu sözlerimi

Senin kalen içten harabe!

Benim kalemim ses geçirmez ki!

Dediler,

Geçmişin bile

Arkandan nice laflar etti.

Bırakın konuşsun dedim,

Kaçak dövüşmek korkakların işi!

Ben hatalarımı,

Bir bayrak gibi elimde sallayarak sahiplenirim!

Kusurlarımı severek beslenirim.

Kusur aramak, zavallıların işi!

Kapatma gözlerini!

Şu izbe gördüğün hayatım 

Benim zaferimdi!

Seninle savaşım çoktan bitti..

Düşünsene,

Bu gönülün kazandığı,

Kaçıncı zaferdi!