Aşk Dört Mevsim

Aşk dört mevsim

Her mevsim yapraklarını döker.

Kaybetmek ile kazanmak arasında,

Kalbimi solduran her anda

Sessizce oturur zaman.

Sayısız taş oturdu sol yanıma.

Bir ağacın kovuğunda oturdum.

Bir sürü hayali telef ettim,

Bir hiç uğruna.

Hançer yarası sırtımda;

Her kanadığında,

Sen ben olamadın.

Dört mevsimi gözlerinde gördüm,

Ama sende hayat bulamadım.

Korkardım düşmekten.

Yağmurlar yağdığında

Geceler bir mum gibi titrerdi.

Işık söner,

Karanlık içimde büyür

Kızar, ağlardım;

İçimden içeri

Sessizce sen sızardın.

Bir ılık rüzgâr kaplardı kalbimin odalarını.

Yeniden bir ışık doğardı.

Soluk hayaller renklenir,

Kelebekler uçuşur,

Ateş böcekleri dans eder,

Kuşlar cıvıldardı.

Puslu yarınlar çekilir,

Bahar gözlerinde görünürdü.

Zaman gözyaşımı siler,

Yanaklarıma bir öpücük kondururdu.

Senin kokun gelirdi yorgun gecelere.

Tatlı rüyalardan uyanırdım her sabah.

Yüzümde tuhaf bir gülümseme olurdu.

Gecenin ağır yükü kalkar,

Huzur girerdi içeri.

Tıpkı sen gibi.

Taş kaldırımlı sokaklar çiçek açardı.

Dans ederdik her ana,

Masum iki çiçek gibi.

Yıldızlar gözlerimde parlar,

Yağmur ışık olurdu.

Deniz, güneşle coşar;

Dalgalarını savururdu masumca.

Sustuğum kelimeler sokaklarımda yankılanır,

Kırılmış zaman

Ellerimizin değdiği yerde ışığa dönüşürdü.

Bir ışık doğardı içimden yarınlara.

Yaralarım iyileşir,

Sevgi dolu bahçem seninle yeşerirdi.

Birlikte büyürdük.

Uçsuz maviliklerde,

Gözünün değdiği her yerde

Sen olurdun.

Toprak kokusu yağmurla birleşir,

Yıldızlar kayardı gökyüzünde.

Sabahlara seninle uyanırdım.

Anılar titreşir,

Gözlerim yıldız gibi

Gözlerine yağardı.

İnceden inceye ağlardım.

Parmakların silerdi gözümün nemini.

Usulca öperdin.