Canım Anneme

Sen bizim evimizin ışığıydın anne
Kışın soba sıcaklığı yazın serin gölgesi
Yokluk gördün çile gördün
Ama bir gün olsun sevgini eksiltmedin bizden.

İki oğul üç kız büyüttün emekle sabırla
Kendi yemedin bize yedirdin
Kendi üzülüp bizi güldürdün
Gece herkes uyurken
Senin yorgun gözlerin hala açıktı anne.

Tandır başında açtığın
Koca koca lavaş ekmekler geliyor aklıma
Ellerin una bulanırdı
Yüzünde yorgun ama huzurlu bir gülümseme olurdu
O ekmeğin kokusu sinerdi evimize
Biz o kokuyla büyüdük anne.

Şimdi ben Istanbul’un kalabalığında yaşarken
Sen Yaylacık Köyü’nde
Sessiz bir akşam gibi oturuyorsun
Dağların rüzgarı vuruyor pencereye
Belki yine bizi düşünüyorsun içinden.

Yıllar seni yormuş anne
Ellerindeki çizgiler çoğalmış
Saçlarına kar düşmüş
Ama senin yüreğin hala
Bizim için atan kocaman bir dünya.

Ne zaman köyümüzü düşünsem
Aklıma önce sen geliyorsun
Kapının önündeki bekleyişin
Yedin mi oğlum diye soruşun
Bir annenin sesi meğer.

İnsanın içindeki en derin huzurmuş
İnsan büyüyor anne ama
Anne özlemi hiç büyümüyor
Kaç yaşına gelirsek gelelim
Bir annenin duasına muhtaç kalıyoruz.

Anneler Günü geliyor şimdi
Belki yanında değilim
Belki ellerinden öpemiyorum
Ama bil ki bu evladın
Her gece duasında seni saklıyor.

Allah sana sağlıklı huzurlu ömür versin annem
Senin gölgende büyümek
Senin evladın olmak
Bu dünyada bana verilen en büyük nimet.

Bir gün herkes susar yıllar geçer ömür biter
Ama annenin evladının kalbindeki yeri
Hiç eksilmez annem...

Hüseyin YANMAZ
09.05.2026

Şiirin Hikayesi