Köydeki Anneme

Köydeki Annem...

Ben şehirde yoruldum anne

Kalabalığın ortasında

Herkes birbirine yakın ama

Kimse kimsenin yanında değil.

Sen köyde

Sabah erkenden uyanıp

Avluyu süpürüyorsundur şimdi

Çayı koyup pencereyi açmışsındır belki

Dağlara bakıp içinden

Bana dua etmişsindir sessizce.

Ben burada beton binaların arasında

Gökyüzünü bile eksik görüyorum

Şehir insanı büyütüyor anne

Ama biraz da eksiltiyor.

Bazen bir kuş sesi duyuyorum

Bir toprak kokusu geliyor ansızın

Aklıma hemen köy düşüyor

Kapımızın önü

Akşam serinliği

Bahçedeki erik ağacı

Ve senin o tanıdık sesin:

Gel oğlum, çay koydum…

İnsan en çok annesinin sesini özlüyormuş meğer

Ne kadar güçlü görünürse görünsün

Bir kendine dikkat et sözü

İçindeki bütün yorgunluğu çözüyor.

Sen köyde sade bir hayatın içinde

Ben şehrin telaşında savrulurken

Aynı gökyüzüne bakıyoruz belki de

Ve biliyorum anne

Benim yolumu hala

Senin duaların aydınlatıyor.

Bir gün döneceğim

Şehrin bütün gürültüsünü geride bırakıp

Kapının önüne oturacağım yine

Sen çay koyacaksın

Ben sessizce seni izleyeceğim.

O zaman anlayacağım

İnsan bu hayatta

Nereye giderse gitsin

Kalbinin yolu hep annesine çıkıyor.

Çünkü insan büyüse bile

Bir yanı hep annesinin yanında kalıyor…

Hüseyin YANMAZ

10.05.2026