Tükeneceğiz

Tükeneceğiz

​Gök henüz çatlamamışken yerin sinesinde,

Bir kaburga sızısıyla uyandım o kadim bahçede.

Avuçlarımda toprağın sıcaklığı, içimde bir boşluk,

Sen; ilk sürgünüm, ilk sarhoşluğum...

Bir yasak meyvenin kefaretini bin yıllardır ödüyoruz,

Dizile dizile, eksile eksile, severek tükeneceğiz.

​Ben çölü sırtında taşıyan o garip yolcuydum bir zamanlar,

Hayalinle kumdan saraylar kuran...

Aklını bir zülfün teline bağlayıp,

Vahşi hayvanlarla dertleşen o divaneye döndüm.

Oysa akıl, aşkın kapısında ayakkabılarını çıkarır,

Bunu bilmeyenlere anlatırken dilimizde tüy bitecek,

Kelime kelime, hece hece susarak tükeneceğiz.

​Sonra bir dağın göğsüne vurdum balyozumu,

Bir gülüşün için kayaları ağlatan o işçiydim ben.

Su getirmedim ben o şehre, canımı getirdim avucumda!

Hileler değil, kaderin cilvesiydi bizi ayıran,

Kayalar ufalandı, demir eridi, yürek dayanmadı,

Toz duman içinde, vura vura tükeneceğiz.

​Gözlerin bir yasak bahçe kadar sessiz ve serin,

Ben kapında kul, yollarında toz, aşkında kül...

O sihirli düğmelerin çözülmediği o gece,

Ah o gömlek! Bir fırtına gibi yaktı ikimizi de.

Önce sakalım tutuştu, sonra ciğerim, sonra kainat...

Bir avuç kül kalana dek savrulacağız rüzgarda,

Yanarak, yana yana nihayet tükeneceğiz.

​Şimdi modern zamanların o daracık koridorlarında,

Elimde eski bir radyo, içimde o kırık sesin yankısı...

Romanlar bizi hep mutlu sonlara inandırdı oysa,

Ama biz, sayfaları yırtılmış bir kitabın ortasındayız.

Ne aradığımız huzur kaldı içimizde,

Ne de umutlar artık kanat çırpıyor bu iklimde.

​"Aşk, insanın kendi yalnızlığını bir başkasında temize çekme çabasıdır."

Ama biz kirlettik o beyaz kağıtları,

Mürekkebimiz bitti, kalemimiz kırıldı,

Birbirimizi harcayarak, harcanarak tükeneceğiz.

​Sana ciğerimin en derin köşesinden sesleniyorum;

Bir adamın sustuğu yer, aslında feryadının en gür olduğu yerdir.

Seni bir sabırla, bir şairin azabıyla sevdim.

Ama bak, dünya dönüyor ve biz her turda biraz daha eksiliyoruz.

Gözlerindeki o ışık söndüğünde, benim dünyam kararacak.

Şehirler yıkılacak, şarkılar susacak,

Ve biz, en güzel yerinde hayat hikayemizin;

Bir mum gibi usulca, yana yana, damlaya damlaya...

Tükeneceğiz.

​Bitmeyecek sanıyordun değil mi bu sonsuz devran?

Oysa ilk günden beri kural buydu:

Her sevda, kendi içinde bir bitiş taşır.

Öpüşlerimizle mühürledik bu akıbeti,

Birbirimizin içinde kaybolarak,

Hiç bitmeyecekmiş gibi başlayıp,

Hiç olmamışız gibi tükeneceğiz.