Aşk

 Aşkın

​Henüz dünya yokken, zaman toy iken,

Bir mukaddes nurdan doğdu bu sevda.

Cennet bahçesinde güller vay iken,

Bir garip rüyaya daldı bu sevda.

​Gözünü açınca gördü Adem yar,

Gönlüne döküldü o an ilk bahar.

Havva’nın yüzünde gizli bir efkar,

Ruhun aynasından güldü bu sevda.

​Ne mekan dinledi ne yüce hakan,

Bir tek bakış idi kalpleri yakan.

Cennet ırmakları tersten akarken,

Damardan içeri sızdı bu sevda.

​Yasaklı meyveye uzandı eller,

Sustu bülbüller de, lal oldu diller.

Uzakta kükrerken fırtınayla yel,

Kaderin alnına sızdı bu sevda.

​Sürgün koptu birden, kapandı kapı,

Değişti dünyanın rengi ve yapısı.

Ayrı düştü canın diğer yarısı,

Yıllarca yollarda bezdi bu sevda.

​Adem feryat etti, ağladı dağlar,

Yarin hasretiyle yüreği çağlar.

Gözyaşı sel oldu, kurudu bağlar,

Çölleri baştan baş gezdi bu sevda.

​Havva’nın feryadı göklere yetti,

Ayrılık canına nihayet etti.

O büyük pişmanlık cana kar etti,

Sabrın taşlarını ezdi bu sevda.

​Arafat dağında durdu o zaman,

Dağıldı üstten o kapkara duman.

Kavuştu sevgiler, dindi o figan,

Vuslatın tahtını gezdi bu sevda.

​Aç susuz kalındı, çile çekildi,

Dünyanın bağrına tohum ekildi.

Aşkın sancağı maziye dikildi,

Tarihi yeniden yazdı bu sevda.

​Ölüm gelse bile sönmez bu ocak,

Mahşere dek sürer, açar bir kucak.

Ne saray isteyecek ne de taht, tacı,

Yalınayak gezen izdi bu sevda.

​Ey gönül, ibret al bu ilk kuraldan,

Vazgeçme sakın ha candaki yârdan.

Geçse de asırlar borandan, kardan,

Ölümü öldüren gizdi bu sevda.