Özgürce İşte

              ÖZGÜRCE İŞTE

 Henüz ayak numaram otuz iki iken, iş makinelerinden deliler gibi korktuğum, babamın işaret parmağından tutup yürüdüğüm yıllar.

 Dikkatimin bahçedeki çamurda, ağaç dallarında asılı olan ham meyvelerde ve parktaki tahtadan yapılma atta olduğu zamanlar.

 Yaşamış olduğum en büyük acı; salıncağa binerken bileğimde bağlı olan ipin çözülüp ,balonumun gökyüzüne doğru süzüldüğü vakitler.

 Her çocuğun sevmediği, kendini hapis hissettiği, baskı ve zorlukların olduğu yerde; okul sırasındayım. Ders resim. Güneşin pembe boyanmaması gerektiği, çiçeklerin açtığı resim sayfasında evin bacasının tütmemesi gerektiği, o ders işte.

 Kafama dikilmiş öğretmenim “ yavrum dışına taşırma, düzgün boya şunu! Bak bak hala aynı şekilde boyuyor. Ver  bakalım şu kalemi , nasıl boyanır göstereyim” diyerek hınçla boyadığı beyaz sayfalar.

 Çocukların içlerinde öfke olmaz, iç sesleri yankılanmaz, isyan etmezler. Düzeni kuran ve yöneten yetişkinlerdir. Çocuklar ise bu otoriteye boyun eğmek zorundadır. Öyle midir?

 Ver şu kalemi; boyadığım resimlerde dışına taşarak, coşarak, özgürce boyamak istiyorum. Güneşi pembeye boyayıp, kardan adamın yanına çiçekler çizmek istiyorum. Ağacın dallarına hep kuşlar mı konar? Kaplumbağa konsa ne olur? Penguenle deve aynı sayfada oynasa ne olur?  Nehir yukarı aksa?

 Artık o zaman diliminden , babamın elinden tutamadığım, olmuş meyvelerin bile tadının olmadığı çağdayım. Çamurun üstüme başıma dağıldığı mutlu zaman diliminden; arabamın lastikleri neden çamurlu deyip, söylendiğim vakitler.

 Değişmeyen tek şey; içimdeki isyan ve başkaldırış. Yetişkin olmama rağmen hala otoriteler altındayım. Kalemler hala elimden alınıyor. İçimden bin bir iç ses yükseliyor.

  Yazdığım bir dilekçenin altına kırmızı kalemle imzalayarak , öylece özgürce…

 Kimseyi itip kalkmadan, canını yakmadan, ötekileştirmeden koşmak…

 Bazen, arada , nadir de olsa küfretmek…

 İhtiyacım var işte, en çok da protesto etmeye, sussun çok konuşanlar, çocuklar acı çekmesin, hayvanlar ölmesin, kalbi kötü olanlar tek yaşasın.

İyiler  kırılmasın, yeşil tüm alanları kaplasın, dumanlı havaların yerini çiçek kokuları sarsın.

 Ne bileyim özgürce işte…

 İstediğimi hayatıma sokup, istemediğimi kutulayayım.

 Köleliğe inat, kendime has ürünler ortaya koymalıyım.

 Dünyaya gelişime karar vermedim belki. Gidişine de karar veremeyeceğim elbet. Ancak ikisi arasında bulunan bu vakte; istediğim resmi çizeceğim. Kalemime el koyan olursa, tüm hırsımla elinden alıp” bu sayfa bana ait, git, sen kendi sayfanı doldur diyeceğim.