Bu Bir Sır

BU BİR SIR

 Hey sen! Evet evet sen.

 Hele yaklaş, önemli bir sır vereceğim.

 Şşşş! Kimse duymasın ama.

 Ben nesnelere dönüşebiliyorum. Çok şaşırtıcı değil mi?

 Mesela; kimi zaman ağlama duvarı olabiliyorum. Etrafımda, gözyaşları silinmiş bir sürü mendil atılı. ( burunlarını da silmiş olabilirler.)

 Bazı zamanlar Çin Seddine dönüşüyorum. Korkanlar, tedirgin olanlar, arkama sığınıyor.

 İstanbul surları oluşum ezelden; yıkılmadığım söyleniyor. Eh! Bir Fatih de dünyaya bir kez geliyor. Ne yaparsın.

 Dilek ağacına, dolunay çıktığında dönüşebiliyorum. Üzerimde yüzlerce paçavra asılı. Herkesi mutlu etmeye çalışmam bu nedenle. İstekleri hiç bitmedi, asılı çaputlar kör düğüm oldu.

 Ara ara da para cüzdanı oluyorum. Şu ihtiyaç, bu ihtiyaç millet hep aç. Verdiğin müddetçe arka cepte ya da çantasındasın. Sol göğüs cebine yerleştiren hiç yok.

 En sevdiğim renklerden biri sarı. Taksi zannedilmem bu yüzden. Şuraya götür, buraya götür. Oradan al buraya koy. Günlük rutinler işte.

 Şemsiye olduğum da vaki. Yağmur yağdığı zamanlar ellerde , günlük güneşlik ise; kim bilir nerede?

 Nesnelere dönüşmem bir sihrin sonucu. Bende ki ifadesi; iyi niyet. Dillerde ifadesi; saf, salak, sazan…

 Ona dönüş ,buna dönüş en son ne zaman insan oldum…

 Hımm! Ne zaman?

 Hah evet, babamın işaret parmağını tutup minik adımlar attığım zamanlardı.

 Baba! Sen gittin, ben nesnelere dönüştüm.