İki Kapak Arasında Bir Yıldız Parlar Bir Yıldız Söner

      İKİ KAPAK ARASINDA BİR YILDIZ PARLAR BİR YILDIZ SÖNER

 İnsanlar neden okur?

 Bu sorunun cevabı her bireyde farklı makes bulur. Cemil Meriç misali “ insanlar kötüydü, kitaplara sığındım” der. Bazılarına ise Elif Şafak ses olur; “ kitaplar hem sürgün yerim, hem ana vatanım” yani bazen zorunluluktur, bazen de gereksinim.

 Dönüp kendi normlarıma baktığımda , okumak; on binlerce parçadan oluşmuş puzzle. Parçalara ayrılmış , kitaplara dağılmış…

 Okuduğum her kitap bir parçamı bulmamı sağlayan pusulalar. Ne kadar çok okursam daha çok tamamlanıyorum.

 Okumak bazen de kaçış, gözünü kapamak, kulaklarını tıkamak. Kendi düşüncelerinle oyalanmaktansa , başkalarının düşünceleriyle beyni uyuşturmak. Suya atılan taş gibi, dalga dalga büyümek. Büyüdükçe içinde kaybolmak.

 Okumak o kadar güçlüdür ki , benliğini unutturur. Beden elbisesini çıkarttırır. Sanki diller yalancıdır da, kelimeler dürüst, okuduğunda söylenenlere inanıverirsin.

 Hem insan yazıya dökülünce daha heybetli, daha olgun. Şu fani vücutla nice yazarlar, kitaplarıyla baki kalmışlar. Bu yüzden dirilere inat, ölülerle sohbet benimkisi.

 Okumak , yıldızlara pencere açmak. Her kitap bir yıldız. Yıldız parlar sonra söner. Bir kitabın kapağını açarsın , son sayfasıyla kapatırsın. Açmak parlamak, kapamak sönmektir. Neyse ki gökyüzü yıldızlarla dolu, neyse ki kelimeler bol.

 Peki ya siz, siz neden okuyorsunuz?