Canlı Mıydı Odamdaki Portreler

Kaç yıl  geçti bilmiyorum,

saymayı bırakalı çok yıl oldu.

Her baktığımda yine de götürürler beni,

mazinin sıcak hatıralarına.

Duvarda asılıyken soğuk gibi görünürler,

yoksa, canlı mıydı odamdaki portreler.

Neden kalbim kıpraşır, neden içim bir hoş olur,

neden gözlerim hep onları arar, ruhum daralınca.

Anıları mı çekici, istikbalin bilinmezliği mi ürkütücü,

yoksa, canlı mıydı odamdaki portreler.

Sanki, koltuğundan az önce kalktı, çerçevesine çekildi,

biraz sonra çıkacak çerçevesinden, yine kurulacak koltuğuna.

Sonra, odalarda dolaşırken rastlayacağım ona,

sonra da çekilecek yine çerçevesine.

Sürüp gidesi duygular, sürüp gidesi hisler,

heyecanlar, arzular, tükenmeyen istekler..

Aklımı saran, çaresizliğin çıldırtıcı sükutu,

kalbimi ferahlandıran,  umudun sonsuz derinliği

Evet, şimdi değil ama,

bir gün canlıydı odamdaki portreler...

Gürcan Onat, 17.05.2026, Fatih