Hiçlik İlmeği

Gece, kadim bir mürekkep gibi dökülüyor masaya.

Akrep ve yelkovan intihar etmiş;

Çünkü zaman, artık ölçülebilen değil,

Duvara saplanmış iki göz;

Nefes nefes göğsümün dehlizlerine indirgediğim

Karanlık bir gecenin manifestosunu andırıyor.

Zihnim o korumasız mabetlerinde uyuştu şimdi;

Çünkü birazdan bu ufalanan tortuda bir kâinat infilak edecek,

Ve biz,

Tarihin hiç yazmadığı o kayıp medeniyetlerin yasını tutacağız,

Evin en kuytu köşesinde gizlenen o dilsiz şahitlerle.

Dışarıda gelgitler oluşuyor,

Sanki yeryüzü kendi günahından arınmak ister gibi.

Üzerimde bu asrın ağır, uyuşturucu yorgunluğu...

Kendi elleriyle inşa ettikleri o belirsiz sırrın kutsallığı;

Önce indirgiyor insanı,

Sonra teslim ediyor o karanlık aymerana.

Bak, bir zerre daha kopuyor kor ateşten.

Yukarıların bir lütfu değil bu,

Maddenin o kör, o kibirli ve amansız kanunu.

Ateş sönüyor,

Hikâye bitiyor;

Ve bu varoluş şarkısı... Hiç söylenmedi.

Hiçlik, boğazına sarılan o ilmekle daralıyor,

Kendi yarattığı o kör düğümün gizeminde sessizce boğuluyor.

,

Mustafa Yaman

12 Mayıs 2026