Senin Haberin Yoktu

Ben seni

bir ömür kimse duymasın diye

gecelerin içine sakladım.

Adını anmadım.

Ama hangi rüzgâr esse

bir yerim senden yana üşüdü.

Sen…

belki bir çayın buharında,

belki kalabalık bir sokakta

bir anlık bile durmadan geçtin yanımdan;

varlığımdan habersiz…

Ben ise

senin görmediğin bakışlarının altında

yıllarca oturdum.

Ağlamayı bile içime gömdüm.

Göğsümün ortasında

senden kalmış sessiz bir kış var şimdi.

Cemre düşmüyor gönlüme;

Mevsimlerim hep zemheri.

Ne zaman mutlu olmayı denesem

içimde eski bir tren garı

yağmura yakalanıyor.

Uzaklardan trenler geçiyor gecelerime…

Hiçbirinin penceresinde sen olmuyorsun.

Ve sen hâlâ bilmiyorsun…

Bir insanın seni,

haberin olmadan sessizce

bir ömür taşıdığını…

Mahir Başpınar