Adımın Çıkmasını İsterdim

Bundan üç yıl önceydi. Bilgisayarın karşısına geçip dualar ediyor, adaklar adıyor ve yerimizde duramıyorduk. Gözümü ekrandan ayırmıyordum, nefesler tutulmuştu adeta.

“Sana çıkacak.” 
“Yok bana çıkmaz.” 
“Bana çıkarsa sana devrederim,” gibi muhabbetler ediliyordu. Ama benim tek isteğim vardı: adımın çıkması. Çünkü adım o ekranda göründüğünde sevinçten havalara uçacak, şükür namazı kılacak ve kurban kesecektim.

Birimiz sadece adlara, diğeri soyadlara, diğeri T.C. kimlik numarasına, diğeri ise başvuru numarasına bakıyordu;aramızda görev paylaşımı yapmıştık. Kimimiz evliydi, kimimiz bekâr, kimimiz emekli, kimimiz yaşlı ve hastaydı. Ortak noktamız ise ev sahibi olabilmekti. Umutlu bekleyişimiz yaklaşık bir buçuk saat sürmüştü.

Benden sizlere bir tavsiye: Ne olursa olsun, yeterinden fazla istemeyin!

O gün TOKİ kurası çekilişinde adım çıkmamıştı. Geçenlerde  o konutların yapıldığı yere yolum düşmüştü,hayıflanmadım desem yalan olur. İkinci veya üçüncü kat, balkonlu, güneşi gören bir dairem olsaydı, şimdiye kadar borcu da biterdi… 

Nasip diyelim. Diğer çekilişlere ise aynı şevkle gün sayacağız...