Orada Teslimiyet Konuştu

Bir baba gördü rüyasında,

oğlunu kurban ettiğini.

Uyandı.

Terlemişti.

Ama rüya,

kalbinde emre dönüştü.

Sustu.

Çünkü bu bir düş değil,

çağrıydı.

Ve çağrıya kulak vermek,

aklın değil, imanın işiydi.

Oğluna açmadı gerçeği hemen.

Önce sevdi, sonra hazırladı.

Hazırlık;

nesneyi değil,

kalbi keskinleştirmek içindi.

Ve bir gün baba dedi ki:

“Ey oğul,

rüyamda seni kurban ettiğimi gördüm.

Ne dersin?”

İsmail cevap verdi;

sesi titremedi,

sureti değişmedi:

“Ey babacığım,

emrolunduğun şeyi yap.

İnşallah beni sabredenlerden bulursun.”

İki yürek

tepeye doğru yürüdü.

Biri emre sadakatle,

diğeri emre rızayla…

Orada ne bıçak konuştu,

ne taş.

Orada yalnızca

teslimiyet konuştu.

Ve gökten bir nida indi:

“Ey İbrahim,

rüyanı doğruladın.”

Cebrail ile yeryüzüne inen

o kurbanlık koç;

senin,

ve neslinin oldu.

Hamiye GÜL