Sevginin İhanetten Başka Dönüşü Yok ki

Sevginin ihanetten başka dönüşü yok ki,

Belki hemen veya yıllar sonra...
Bir zamanlar teslim olan duygularım,
Belki harcanacak başka kollar arasında.

Gözlerim bana ait, kimseye değil;
Belki de bir kapıdır aşkın eşiğinde.
Aşkın, taşan yüreğimi çizen hislerim,
Aralanmazsa kapı, giremez kimse içine.

Bekleyiş; aldatmanın sessiz sözleri,
Boşlukta duyulacak yabancı kulaklarda.
Hain, seni sevmiş olanlar değildi;
Esamemi emin gören sendin esasında.

Yokluk bizi değil, sana diğerlerini çağırır,
Tozlanmaya yüz tutan takvim yaprağında.
Kağıtları da sararmış, buruşmuş...
O da sevmişti önceki günü aşkla, niyazla.

Gördüklerimi göremiyor, sezemiyordun;
Çünkü sınırın çizgisinde olan bendim.
Hudut aşılınca ihanet gülü büyürmüş,
Aynada silikleşen gümüş teller olurmuş.

Bir vakit onlar da avutacak içini,
Eksik kaldıkça kanmayacak bir türlü için.
Bir de bakacaksın geçmişe aniden,
Derin pişmanlık saracak benliğini.

Anlayacaksın ve bileceksin o gün:
Aşk, eksik olanı değil, bütünü tamlar.

İç çekeceksin bin bir ahın dumanıyla;
“Oydu tamamlandığım,” diyeceksin,
Geçmişte bıraktığın o güzel kadına.

AFORİZMA

 Gökyüzüne bakıp orada uçmayı öğrenen ruh, bir daha toprağın sığlığına inmez. Çünkü toprak kendine çeker, gökyüzü sonsuzluğa büyütür...

Hamiye GÜL