Kar Ve Kor

                                    KAR VE KOR

İnsan bedeni hücrelerden oluşur. Ruhu ise sevdiklerinden. Beden hücreleri zarar görünce canı yanar, uyku kaçar, hüzün sızar. Eğer sevdikleri zarar görür, onları kaybederse; ruhu acır.

  Kaybettiğin , değer verdiğin her bir insanın gidişi bir yanını eksiltir. Her kayıpta biraz daha azalırsın, bir yanın yok olur. Anı, zamanı kaybedersin. Sıcak bir gülümsemeyi, anlamlı bir göz kırpışı, çayın buharında ki sohbeti, gözyaşını silen eli, sıcacık bir kucağı, hayatına yön veren öğüdü yitirirsin. En çok da zamandaşını kaybettiğine üzülürsün.

  Erken dersin, daha çok erkendi. Geç uyanılmış şu hayatta her gidiş biraz erkendir. Her yaşanmışlığı hatırladığında  sol yanın acır. Boğazın düğümlenir. Bir biriktirici olursun.

  Bunu giymişti.

  Çayı çok severdi.

  Bu çiçeği o getirmişti.

  Şu ilacı kullanırdı.

 Sana kıyamazken, bir parçanı koparır, bir yanını yakar gider. Öyle tuhaf bir durumdur ki,  yüreğinde kar ve kor  bir arada durur. Hem donar, hem de için için alev alırsın.

  Kar ve kor birbirini hiç hafifletmez. Yanan yürek yangınına, serpilen bir avuç mezar toprağı rahatlatır. Gönüllü gidişler değil de , zorunlu ayrılıklar üzer, mahzun bırakır. Tek bir şey teselli eder; yeniden diriliş. Nasıl ki yoktan şu hücreler tekrar bedeni inşa edecekse, ruhun hücreleri  olan dostlar, tekrar birleşecek. Ve sen ruhunla tekrar ve tam olarak yeniden var olacaksın.

( ruhun şad, hatıran ebedi olsun dostum)