Renklerin Kardeşliği Ve Barışın Adımları

Bu bayramı bambaşka bir ruh hali içinde geçirdik. Sanki bayram öncesindeki o yoğun zaman diliminde her şeyi konuşmuştuk; belki bazen birbirimizi kırarak, inciterek, yaralarımızı kanatarak ama en nihayetinde birbirimizi tanımaya çalışarak geride bırakmıştık. Ve her kırıldığımız yerden bir ışık sızdı, bizi aydınlattı. Olayların arkasındaki perdeler kalktıkça vizyonumuz, bakış açımız daha da genişlemeye başlamıştı. Kimi zaman empati kurduk, kimi zaman da akışına bıraktık.

Ancak o kavga gürültüler dinip sesler kesilmeye başlayınca, aslında her şeye siyaset üstü bakarak insanlığımızı ortaya koymaya çalıştığımızı daha net gördük. Yaşananların bizi gerçekleri ortaya çıkaracak çalışmalara yönlendirdiğini görmek umut vericiydi. Sanki tüm Türkiye büyük bir eğitimden geçiyordu. Gri toz bulutlarının ötesinde, barışçıl duygularla adımların atılmasından büyük mutluluk duydum. En kötü barışın bile savaştan daha iyi olduğunun bilincinde olmalı, birbirimize daha sıkı kenetlenmeliydik.

O gün Diyarbakır'da barış adım adım emekliyordu. Aynı masanın etrafında toplanıp farklı fikirlerimizi, düşüncelerimizi özgürce konuşabilmenin mutluluğu içindeydik. Herkes fikrini rahatlıkla söylüyordu. Aynı dünyanın çocukları olduğumuza göre, aynı masada buluşup farklı duyguları paylaşabilmemiz kadar doğal bir şey olamazdı.

Şunu açık yüreklilikle belirtmeliyim ki; on yıl önce Diyarbakır'a yaptığım kısa süreli seyahatlerde iyi ki önyargılarımı kırarak o kapıdan içeri girmişim. Aynı cami avlusunda, Ermeni olan anneannesini anlatırken gözleri dolan dostlarla birlikteydik; soyu ne olursa olsun Süryaniler ile olan dostluklarımız devam ediyor, Hristiyanlar ile iç içe yaşıyoruz. Diyarbakır halkı bu kültürel zenginliği geçmişte nasıl başarmışsa, o gün de aynı şekilde yaşatmaya devam ediyordu; dinimizin güzelliklerini ve hoşgörüsünü geleceğe taşıyordu.

Eskişehir'de zaman zaman sert esen rüzgârların yerini de zamanla barışa, dostluğa ve kardeşliğe bırakacağına inanıyorum; inşallah her şey çok daha güzel olacak. Meseleye siyaset merkezli bakmamak gerekiyordu, bu her şeyden önce bir insanlık meselesiydi. Farklılıklarımız bizi güzelleştirir; yeter ki hoşgörüyle diyalog kurmayı bilelim. Kalplere Allah sevgisini yerleştirmeli ve Yunus gibi "yaratılanı severiz yaratandan ötürü" diyerek birbirimize kenetlenmeliydik.

Siyaset merkezli bakmamanın ne kadar elzem olduğu, Gazze'de yaşanan insanlık dramıyla bir kez daha açıkça ortada duruyordu. Her nerede olursak olalım bizler kardeşiz. Bulunduğumuz her yerde birer ışık ve kardeşlik elçisi olmak zorundayız; çünkü birbirimize, sevgiye hasret kaldık. Bu bayram başka bir bayram oldu; barışın yüzü gülsün, dünyaya iyilik bulaşsın istedik.

Her birimiz bu büyük mozaiğin farklı ve eşsiz birer rengiyiz. İnanıyorum ki bu renklilik, bizi özlediğimiz barışa, dostluğa ve kardeşliğe götürecektir.