Çocukluğumun Saf Masumiyeti

Suskunluklarım çığ gibi büyüyor içimde

Kelimeler düğümlenirken boğazım da

Hıçkırıklarım iki damla gözyaşında boğuluyor..!

Susmak ilaç olmazmış ciğerpare yaralara

Zamanla öğreniyor

Ruhumun özgürlüğe hasret her zerresi

Sustukça içimin derinlerinde kanıyor

Eyvallahsız geçen çocukluğumun masumiyeti..

Bitip tükenmek bilmeyen iyi niyetim

Sevgiye susamış gönlümün duvarlarında

Haykıra haykıra can veriyor..!

Yol ver yüreğimin kasup kavuran kor ateşleri

Yol ver dur durak bilmiyen deli gönlümün sarp dağları,

Yol ver ordan oraya savrulan ruhumun hırçın rüzgarları

......................... yol ver! 

Yol ver ki su gibi akıp yolunu bulsun

Zamansız sönen çocukluğumun masumiyeti...

Yine yeniden, yeniden güneş gibi, ay gibi 

Doğsun, ışık saçsın, parlasın..!

Ruhum da özgürleşip,

Gözşerim de beslenip,

Gönlümde boy verip,

Yüreğim de kök salsın!

Zamanın kısır döngüsünde kaybettiğim,

Aydınlık yarınlarımın teminatı, 

Umutlarla bezenmiş,

Sevgi pıtırcığı koca yürekli,

Cocukluğumun saf masumiyeti..!

05.06.2026/Ank./ P.ÇETİN