Benim Adım Ölüm

Merhaba, Benim Adım Ölüm.

Kimileri için son, kimileri için değişmez gerçek, kimileri için adalet olan.

Adımı duyan ürperir bazen, oysa ben bağırarak gelmem. Bir yaprağın daldan ayrılışı kadar sessiz, bir gün batımı kadar sıradanım.

Sarayların kapısını da çalarım, çatısı akan evlerin de. Altın yüzükler durduramaz beni, yırtık cepler de hızlandıramaz.

Çünkü benim terazimde unvanların ağırlığı yoktur. Bir kralın son nefesiyle bir işçinin son nefesi aynı gökyüzüne karışır.

Kimi beni karanlık bilir, kimi adımı anmaktan çekinir. Oysa ben, hayatın karşı kıyısıyım sadece. Ne ilk düşmanınızım, ne de son misafiriniz.

Nice hesaplar gördüm yarım kalan, nice kavgalar gördüm anlamsızlaşan. Bir avuç toprağın önünde ne öfke büyük kaldı, ne de kibir.

İnsan, ömrü boyunca "benim" diye biriktirir durur. Sonra bir gün anlar ki, hiçbir şey onun değildir; ne saatler, ne yollar, ne de aynadaki yüz.

Ben geldiğimde zaman susar biraz. Kalabalıklar dağılır, alkışlar diner, geriye yalnızca yaşanmış bir hayatın izi kalır.

Ve belki de bu yüzden kimileri bana adalet der. Çünkü ben, herkese aynı mesafeden yaklaşırım. Ne zengine geç kalırım, ne fakire erken gelirim.

Merhaba, ben Ölüm. Korkularınızda yaşadığımdan daha küçük, gerçekliğinizde olduğumdan daha büyüğüm.

Ve siz yaşarken unutursunuz bazen: Ben hayatın karşıtı değilim, ona verilen sürenin en sessiz hatırlatıcısıyım.