Yare

YARE

Ah sevdiceğim,

kimse anlamadı

aşkın ne menem bir şey olduğunu.

Kimi ille de Leyla dedi,

kimi “acısı var” dedi,

kimi Gülcemal’i görmek dedi.

Gamzelerinde hayat bulmak,

dilinde bade olmak,

sesini duyunca lal olmak dedi kimisi.

Bülbül olup mey içmek elinden,

Mecnun olmak,

çöle düşmek,

çölde vaha diye ona koşmak…

Sevda olup uçmak dedi kimisi,

kanadına takılmak,

her gittiği yerde yanında gitmek,

yamacında bitmek olur olmaz yerde,

nehir olup sarılmak,

yarın boynuna dolanmak,

deniz olup ona doğru taşmak…

Örs ile çekiç arasında ezilmek, demir gibi,

yalçın dalgaların vurduğu taş olmak,

sonra ufalanmak sevdiceğinin ellerinde.

Kor olmak, yanmak,

dudaklarında kavrulmak,

terinde söndürmek yanan kalbini…

Bana sorarsan sevdiceğim,

çözemedim sırrını.

Ne Lokman bilir ilacını,

ne hekimde çaresi.

Denizde tuzdur benim için,

rüzgârın ardı tufan.

Toprak titrer adını duyunca,

Güneş söner,

ayın şavkı yiter,

yıldız gecesiz kalır,

gece güneșsiz…

Ben sensiz kalırım.

Dillerim söylemez,

kollarım omzumdan kopar,

bacaklarım dermansız,

gözümün feri gider,

gülüşüm solar,

kalbim kanar,

gönlümde onulmaz yara biter.

Aşkın tarifi yok.

Her gönülde başka açar,

başka solar her gönülde.

Lokman’ın elinde zehir olur ilacı,

Âb-ı hayatta yoktur dermanı.

Çözemedim sırrını.

Yedi düvelde,

yedi erguvan ağacını,

yedi gülü,

yedi karanfili,

yedi kat gökte,

yedi feleği

bir araya getirdim de

çözemedim sırrını.

Sen söyle sevdiceğim,

sen söyle aşkın sırrını…

O tatlı dilinden bulayım ilacını.

Kader Yılmaz