Şahit

ŞAHİT

Alıcı kuşlar dönüp duruyor gökte,

Pis, gri bir hava...

Sessizce dökülüyor yağmur,

Yas tutuyor şehir.

İnsanın izi yok kaldırımlarda;

Sadece arada bir yükselen ezan sesi,

Tren raylarının iniltisi...

Günün önemine binaen,

Bir siyah beyaz kare fotoğrafçının vitrininde;

Öyle soluk yüzler,

Maziden kalmış, unutulmuş gözler...

Adı yok,

Ederi ise kalp sızısı.

Mezarlıkta her daim matem tutan çam fısıltıları,

Kaderine teslim olmuş mezar taşları...

Biliyorum, benimle beraberler;

İçimde ölen duygulara

Ağlıyorlar.

7.11.2025

KADER YILMAZ