Hücreler Esaret mi Zikir mi

Filistinli'li Aktivist Yazar Abdulnasir İsa'nın 30 yıldan fazla hücrelerde süren esaretini nasıl Yusuf'u Medresiye çevirdiğini işittiğimde; hücreler esaret mi yoksa zikir mi diye tefekkür etmeye başladım. Gazze'deki bu hücrelerin, Bingöl ve Elazığ Palu seyahatim sırasında gördüğüm hücrelerin yani zikir haneleri yan yana getirdiğimde tarihin ve vicdanın perdeleri bir bir kalkmaya başladı.

Biz bugün hücre dendiğinde bedenin kısıtlanması ve karanlık olarak anlıyoruz. Oysa ki Bingöl ve Elazığ'da gördüğüm tekke ve zikir hanelere de hücre deniliyordu. Ancak bir farkla orası bedenin hapsedildiği değil, nefsin zindanından çıkıp ruhun özgürlüğe kavuştuğu yerlerdi. İş o vakit yani bugün anladım ki; tekkelerin ve zaviyelerin kapatılması , sadece fiziksel mekanların kapısına kilit vurulması değil, insanın kendi kalbindeki o zikir hücresine ulaşmasının engellenmesiymiş meğerse. 

İnsanı bu kalbin zikir hücresinden yani kendi iç dünyasından kopardığınızda, onu sadece dış dünyanın siyasetin, tüketim çılgınlığının, konfor arayışının kölesi haline getirmiş olur, ve kendi iç dünyasını keşfedemeyen, direnç geliştiremez ve iç kalesi de kalmamıştır.

Toplumun dinden ve maneviyattan sistematik olarak uzaklaştırılmasının ardındaki sırrı çok daha bilinçli bir şuurla şimdi  idrak ediyorum. Abdulnasir İsa'da gördüm ki; kendi iç kalesini inşa eden bir insanı, dünyanın hiçbir zindanı esir alamaz, hiçbir zulümde sessizliğe gömemez. 

Ve nostaljik duyulan bir özlem değil benimki si, geçmişte kaybettiğimiz haysiyet ve huzurun iadesini talep ediyorum. Ve düşünüyorum Neden vicdanlarımız bu kadar nasırlaştı? Hakikati arıyorum...