Bir Elmanın İki Yarısı

                              BİR ELMANIN İKİ YARISI

 İnsan, ana rahminden dünyaya geldiğinde bir el ister; onu koruyacak, sevecek, ihtiyaçlarını giderecek. Bu istek, anne ve baba tarafından sağlanır. Bu nedenle de ebeveynlere büyük bağlılık vardır. Belli yaşa gelen insan artık tecrübe kazanmıştır. Kendisini koruyabilir, ihtiyaçlarını karşılayabilir. Bazı noktalarda her ne kadar gelişse de; büyüyen ve gelişen insanın ihtiyaçları ve eksiklikleri de değişmektedir. Duygularını paylaşacağı, düşüncelerini aktaracağı, hafakanlar bastığında kavga edeceği, insanlar arar.

 Peki bu insanlar nasıl seçilir? Nereden bulunmalıdır? 

 Genellikle ya mekandaş ya zamandaştır bu insanlar. Erken yaşta, mekanı ve zamanı paylaştığı kişileri, arkadaş olarak seçer.

 Ergenlik dönemi; popüler kişilikler,

 Olgunluk yaşı; duygu ve düşünce birliği,

 Yaşlılık dönemi hiçbir kriter aranmaz…

 İnsan en çok kendisine benzeyen insanlarla dostluk kurulabilir. Dostluk binasının inşası için sağlam malzemeler gerekmektedir; sadakat, vefa, yardım, zor gün beraberliği, fedakarlık ve en önemli etken zaman. Araştırmalar gösteriyor ki, yedi yıl süren arkadaşlıklar, bir ömür sürüyor.

 Zaman değişiyor, mekanlar, ortamlar. Bu yüzden kişi bir çok insan tanıyor. Kimi kiminin hayatına giriyor, güneş gibi oluyor; ısıtıyor, ışıtıyor ve en sonunda batıp gidiyor.

 Sayıların pek önemi yok, nicelikten çok nitelik aranıyor bu bağda. Sayıları fazla olan dostluklardansa , eksiklerimizi tamamlayan az sayıda dost yetiyor.

  Ne de olsa bir elmanın iki yarısı var, daha fazla değil. Daha fazlası insanı küçültüyor.