Hamal Ve Küfesi

Bir yük gibi yüklerler yüreğini;

İçinde dert, tasa, kara sevda...

Hem de ağzına kadar, tıka pasa.

Sırtına bir küfe, eline bir adres verirler,

Vurur gidersin bilmediğin yokuşlara. 

Çıkar gidersin o yokuşları nefes nefese,

Alnından su gibi ter akar.

Yokuş sana yapışır, küfe sırtına;

Sen ise o küfenin ipine sımsıkı...

Terini silsen, küfe düşecek,

Küfe düşse, saçılacak yollara

Onca dert, tasa, bir de o kara sevda. 

"Saçılsın, saçılsın" deme sakın,

"Hamalın yükü" diyecekler ,

Küfe düşecek,

Onca dert tasada milletin diline:

Bir olan ,çıkacak bine,.......

Titreyen bacaklarınla, alnından ter aka aka,

Bulursun o meçhul adresi sora sora. 

Diyecekler sana ,al sana o adres:

Bir camide bir avlu,

Bir avluda bir musalla taşı... 

Bırak şimdi o sımsıkı tuttuğun ipi,

Bırak o küfeyi o musalla taşına.

Şimdi sen çıkar mendilini,

Buldun işte o doğru adresi,

Sil seni sırılsıklam eden o terini,

Dinlen istediğin kadar ,

Dinlen ey Hamal ,tek başına... 

Gelmez ise birazdan o yükün sahipleri;

Üzülme sakın , helalleşmeye,

Kurulacak bir gün ,

Bir ilahi terazi , bir mahşer günü,

Dirhem dirhem tartacaklar o akıttığın teri,

Bir yanda , o dert tasa , o kara sevda,

Bir yanda sırtında ki o küfe,

Bakacaklar , hangisi ağır gelecek ,

Tartacaklar kefe kefe.......................