Ey Yâr

Ey yâr! Hani gün gelir de alemde nâçâr kalırsan, [1]

Yana yana aradığın yegâne elin olurum.

Kollarımı açtığımda sen de bana sarılırsan,

Seher vakti Hu diyerek savrulan yelin olurum.

Önce Besmele çekerim, sonra da derim ‘’Lâ Tahzen !’’[2]

Sen yeter ki mahzun olma, dudağında ses olurum.

Yaratanımın izniyle her şey olacaktır ahsen[3]

Tut ki soluğun kesildi, ben sana nefes olurum.

Söyle yârim eğer ki sen siyah şafaklarda isen,

Zulme karşı senin için bend olurum, sur olurum.

Huzur Sokağı yerine çıkmaz sokaklarda isen,

Yüzünde biraz tebessüm, gönlünde huzur olurum.

Baktın oralara gelmiş utanmaz arlanmaz hüzün,

Hiç aldırma senin için gönle inşirah olurum. [4] 

Yanındayım tasa etme, haydi n’olur gülsün yüzün,

Savaşıyorsan kendinle ben sulh-u salah olurum[5]

Okyanusun ortasında mektup taşıyan bir şişe,

Kayboldun mu? Hiç dert değil, ben seni arar bulurum.

Nedir telaşın bilmem ki, niyedir bunca endişe?

Korkma ! Destandaki gibi, dağları yarar bulurum.

Ne korkarsın be hey yârim o karanlık gecelerden?

İste, yakarak kendimi, ben sana ışık olurum.

Dök içini yeter ki sen, korkma sözden, hecelerden,

Ben bir kara sevdalıyken, bir daha aşık olurum, 

Ben yanarım ta ki senin gözlerinde olmasın yaş,

Öylesine yanarım ki adeta güneş olurum.

Yeter ki sen basmayasın bağrına kapkara bir taş,

Senin için ister bir dost, istersen de eş olurum.

Sen yeter ki sil gönlünden gamı, kederi, tasayı

Ben sofranda tuz ve katık, tabakan, tütün olurum

Gerekirse hiç çekinmem, çiğnerim her tür yasayı,  

Bilirsin yâr-i güzinim, ben senle bütün olurum.[6]

[1] Nâçâr: Çaresiz

[2] Lâ Tahzen : Üzülme

[3] Ahsen : Güzel, en güzel

[4] İnşirah: Ferahlık

[5] Sulh-u salah : Barış ve esenlik.

[6]Yâr-ı Güzin: Seçilmiş yâr, ayrıcalığı olan sevgili.