İçimde Kalan Kış

Gördüğümde

Ruhumda fırtınalar uyanırdı,

Renkten renge girerdim,

Yüreğim ağzıma gelirdi,

Kaçardım adeta.

Dünya dururdu sanki;

Bir an her şey o olurdu,

Geriye kalan her şey silik bir gölge gibi.

Görünmediği günlerde,

Karanlıkta bile adını sayıklar,

Yastığa gömdüğüm yüzümle

arardım.

Rüzgâr adını fısıldardı kulaklarıma,

Bahar açardı en güzel çiçeklerini;

Ama hiçbiri onun kokusunu veremezdi.

Gittikten sonra

Ne rüzgâr esti,

Ne ay yüzüme baktı,

Ne de güneş kalbimi ısıttı.

Mevsimler bile yoruldu,

Birbirine karıştı;

Yazlar soğuk,

Kışlar daha da yalnız geçti.

Biliyorum, yitik bir hayalden ibaretir.

Olsa ne değişecekti ki?

Ne yazın serinletirdi yanan gönlümü,

Ne kışın sarardı üşüyen bedenimi.

Zikzaklı, dikenli bir yol olduğunu da biliyorum,

Tecrübelerim hâlâ kanıyor.

Ama yine de

Her gece şairin dedikleriyle uyanıyorum:

"Güzelliği on para etmez,

Şu bendeki dert olmasa..."

mesakin-16/06/2026