Doksan Dakikalık Muhteşemlikten

Doksan Dakikalık Muhteşemlikten, Ömürlük Hüsrana: "Aslanlar" Neden Bir Gecede Sahipsiz Kalır?

İnsan ruhunun en tuhaf kırılma noktalarından biridir futbol. Sadece yeşil bir sahada yuvarlanan bir topun peşinde koşulan doksan dakika değildir söz konusu olan; o sahada akan terde bir milletin kimliği, umudu, bastırılmış öfkesi ve en çok da şefkate muhtaç gururu gizlidir. Haftalarca o büyük güne hazırlanırız. Dünya Kupası denilen o devasa sahnede, adımız her okunduğunda göğsümüz kabarır. Maç başlamadan önceki o birkaç saat, kolektif bir cinnetin ve eşi benzeri görülmemiş bir sevgi selinin kutsal ittifakıdır adeta. Klavyelerin başında, kahvehane masalarında, stadyum koridorlarında tek bir çığlık yükselir: "Aslanlarım benim! Yürüyün, arkanızdayız!"

Sonra düdük çalar. Zaman, o doksan dakikalık daracık dehlize sıkışır. Fakat o yeşil sahada işler her zaman bizim yazdığımız destanlara uygun gitmez. Karşıda da en az bizim kadar aç, en az bizim kadar o kupanın hayaliyle yanıp tutuşan başka bir on bir vardır. İlk golü kalemizde gördüğümüzde tribünlerde ve ekran başlarında hafif bir çatırdama başlar. İnanç, yerini sinsi bir şüpheye bırakır. İkinci gol ağlarla buluştuğunda ve tabelada o acı "2-0" yazdığında ise, sanki sadece bir futbol maçı kaybedilmemiştir; sanki o an, bütün bir ülkenin haysiyeti ayaklar altına alınmış, geçmişimiz ve geleceğimiz o çimlerin üzerine serilmiştir.

İşte tam o hakem düdüğü çaldığı an, modern zamanların en organize, en vahşi infazı başlar. Daha doksan dakika önce sahaya çıkan çocukların alın terini kutsayanlar, onları "aslan" ilan edip omuzlarında taşıyacağını vaat edenler, bir anda ellerinde meşalelerle cadı avına çıkan öfkeli bir güruha dönüşür. Sosyal medyanın dehlizlerinden, televizyon ekranlarından, sokak aralarından aynı kirli nakarat yükselir: "Sizden hiçbir şey olmaz!" Omuzlara alınan "aslanlar", doksan dakikanın sonunda sırtından hançerlenen, üzerine basılıp geçilen, "bir hiç" muamelesi gören piyonlara dönüştürülür. Bir gecede, bir düdük sesiyle milli takımı yerin yedi kat dibine gömeriz.

Bu ne acımasız, ne sığ bir sevgidir? Bizim sevdamız sadece tabeladaki skora mı ayarlıdır? Kazandığında "bizim çocuklar" olan o gençler, kaybettiklerinde nasıl bir anda "yabancı", nasıl bir anda "beceriksiz" ilan edilebilir? Buradaki asıl trajedi, sahada kaybedilen iki gol değil, tribünde ve toplumda kaybedilen o insani asalet ve vefadır. Biz başarıyı o kadar saplantılı bir şekilde istiyoruz ki, başarısızlığın da bu oyunun, bu hayatın bir parçası olduğunu kabullenemiyoruz. Kendi hayatlarımızdaki hayal kırıklıklarını, gerçekleştiremediğimiz hayalleri, bastırılmış öfkelerimizi o doksan dakikaya yükleyip, faturayı sahada koşan o yorgun çocuklara kesiyoruz. Onları gömerken aslında kendi tahammülsüzlüğümüzü, kendi sevgisizliğimizi ifşa ediyoruz.

Aslan dediğin, sadece kazandığında yelesini okşadığın hayvan değildir. Aslan, yaralandığında, düştüğünde, pençesi kırıldığında da aslandır. Gerçek taraftarlık, gerçek aidiyet; tabelada 2-0 yenik yazarken de o formanın kutsallığına inanmak, o çocukların gözündeki mahcubiyeti görebilmek ve "Canınız sağ olsun, biz yine buradayız" diyebilmektir. Biz ne yazık ki sevmeyi de, yerilmeyi de birer uçurum kenarında yaşıyoruz. Ya göklere çıkararak ya da yerin dibine sokup yok ediyoruz. Oysa o çocuklar, ne göklerdeki uçan Anka kuşudur ne de yerin dibindeki suçlular; onlar sadece o şanlı bayrağı göğsünde taşıyan, o gün şansı ya da gücü yetmemiş bu toprakların evlatlarıdır. Doksan dakikalık zaferlerin sarhoşluğuyla kör olan gözler, mağlubiyetin asil duruşunu asla göremez. Ve biz, kaybetmeyi bir olgunlukla kucaklamayı öğrenmediğimiz sürece, en büyük turnuvalarda bile hep o "hiçlik" çığlıklarının arasında, kendi değerlerimizi sessizce gömmeye devam edeceğiz, vesselam.

Mehmet Aluç