Uçurumun İki Yanı

Uçurumun İki Yanı

Farklı iklimlerin meyveleri.

Biri renkli yıldızların altında,

biri vahşi doğanın ortasında.

Aynı güneşin altındaydık,

ama mevsimlerimiz farklıydı.

Kader, yollarımızın arasına

aşılmaz setler,

dağlardan yüksek duvarlar ördü.

"Olmaz," diyordu zaman,

"Olmaz..."

Olmuyordu işte, olmuyordu.

Sen başka bir rüzgârın izinde,

ben başka bir toprağın sesinde.

Bir adım atsak,

yer değiştiriyordu ufuk.

Yaklaştıkça büyüyordu mesafe.

Engerekler, çiyanlar durmuştu ortada;

yalnız onlar değil,

adı konulmamış nice gölgeler de.

Bir düşünce geçiyordu içimden,

uzun bir yola dönüşüyordu.

Bir sessizlik çöküyordu sonra,

gecelerden daha derin.

Bekleyişin ardında

mesafeden büyük şeyler vardı.

Görünmeyen eller

düğümler atıyordu zamana.

Belki de bütün bu yolculuk

bir varış için değildi.

Belki yalnızca

aynı gökyüzüne bakabilmek içindi.

Bilmiyorum, bilir mi;

uzakta da olsa,

bir yerde, adını anmadan

onu düşünen birinin olduğunu.

Acılar aynı acılar,

özlem aynı özlem.

Ne kadar duvar varsa aramızda,

geçemedikleri bir yer var yine de:

İçimdeki sessizlik.

Bir zamanlar söylemeye

cesaret edemediğim her şeyi

şimdi orada saklıyorum.

Kimse duymuyor.

Kimse engel olamıyor.

Belki burada değil,

belki başka bir âlemde,

belki zamanın unuttuğu bir kıyıda...

Bir gün

bütün duvarlar anlamını yitirecek.

Ve o gün,

isimler, yollar, mesafeler silindiğinde,

iki yalnız yankı,

belki aynı sessizlikte buluşacak.

mesakin-17/06/2026